فهرست کتاب


دیوان اشعار

محتشم کاشانی

غزل شماره ۵۰۹

تائبم از می به دور نرگس غماز او - تا نگویم در سر مستی به مردم راز او
می‌شوم غمگین اگر سوی خود آوازم کند - زان که می‌ترسم رقیبی بشنود آواز او
با وجود آن که یک نازش به صد جان می‌خرم - کرده استغنای عشقم بی‌نیاز از ناز او
تیر او مرغیست دست آموز و مرغ روح ما - چون دل طفلان به پرواز است از پرواز او
هر کرا بینم که دم گرمست ازو ایمن نیم - زان که می‌ترسم به تقریبی شود دمساز او
ترک من شد مست و بر دوش رقیب انداخت دست - وه که شد ملک دلم ویران ز دست انداز او
هر کجا مطرب ز نظم محتشم خواند این غزل - آفرین کردند بر طبع سخن پرداز او

غزل شماره ۵۱۰

دوش چون دیدم نهان در روی آتشناک او - یافت کز جان عاشقم من سگ ادراک او
امشب اندر سیر با او جمله مخصوصند لیک - جلوهٔ مخصوص منست از قامت چالاک او
صد سر اندر راخ جولانش به خاک افتاده لیک - چشم دارد بر سر من حلقهٔ فتراک او
ترسم از شوخی هم امروزم کند رسوا که هیچ - باکی از مرد ندارد غمزهٔ بی‌باک او
بخت کوس مقبلی زد کز قضا شد نامزد - همچو من آلوده دامانی به عشق پاک او
کوه‌کن را می‌کند از شکوهٔ شیرین خموش - در وفا اسراف من در مرحمت امساک او
جان که می‌لرزید دایم بر سر جسم ضعیف - برق عشق آتش زد اکنون در خس و خاشاک او
آن که بر وی ناگذشته ریختی خونش به خاک - بگذرد از خون خود گر بگذری بر خاک او
محتشم رسوا شد از عشق و سری بیرون نکرد - رشتهٔ تدبیر از پیراهن صد چاک او

غزل شماره ۵۱۱

آن منتظر گدازی چشم سیاه او - جانیست در تن نگه گاه‌گاه او
خوش کامرانیست در اثنای قهر و خشم - دیدن به دست میل عنان نگاه او
در عین بسملم در انکار اگر زند - من با سر بریده شوم خود گواه او
هست از سر بریده او یک رهم امید - جنبیدن لبی که شود عذرخواه او
آن رتبه کو که بی‌حرکت سازم از دعا - دست فرشته‌ای که نویسد گناه او
الماس ریزه ریخته در چشم غیرتم - هر برگ گل که ریخته در خوابگاه او
او گرد غم فشانده ز حرمان به روی من - من خاک کوچه رفته ز مژگان ز راه او
زلفش سپاه خسرو حسنست وین عجب - کاسباب قوت است شکست سپاه او
منشین ز سوز محتشم ایمن که بر فلک - داغیست هر ستاره‌ای از دود آه او