فهرست کتاب


دیوان اشعار

محتشم کاشانی

غزل شماره ۴۳۶

گر شود ریش درون رخنه گر بیرونم - بنمایم به تو کز داغ نهانت چونم
هرچه دارم من مهجور ز عشقت بادا - روزی غیر به غیر از غم روز افزونم
وصلت ار خاصهٔ عاشق نبود روز جزا - لیلی از شوق زند نعره که من مجنونم
خونم آمیخته با مهر غیوری که اگر - بیند این واقعه در خواب بریزد خونم
دی به دشنام گذشت از من و امروز به خشم - از بدآموزی امروز بسی ممنونم
نامه‌ای خواند و درید آن مه پرکار و برفت - دل به صد راز نهان ماندن آن مضمونم
محتشم در سخن این خسرویم بس که شده - خلعت آن قد موزون سخن موزونم

غزل شماره ۴۳۷

ز دستت جیب گل پیراهنانرا چاک می‌بینم - به راهت فرق زرین افسران را خاک می‌بینم
نیند این بولاهوس طبعان الایش گزین عاشق - منم عاشق که رویت را به چشم پاک می‌بینم
سبک جولان بتی قصد سر این بینا دارد - که از سرهای شاهانش گران فتراک می‌بینم
جمالش ذره در صورت قالب نمی‌گنجد - به آن عنوانکه من ز آئینهٔ ادراک می‌بینم
تصور می‌کنم کاب لطافت می‌چکد زان رخ - زبس کز نشاء حسنش طراوت‌ناک می‌بینم
اجل مشکل که یابد نوبت آن دو عهدان قاتل - که در کار خودش بس چست و پر چالاک می‌بینم
تو دست خود زقتل محتشم دارای اجل کوته - که آن فتح از در شمشیر آن بیاک می‌بینم

غزل شماره ۴۳۸

دل خود را هنوز اندر تمنای تو می‌بینم - که میمیرم چو ماهی را به سیمای تو می‌بینم
نسیم آشنائی لرزه می‌اندازدم بر تن - چو سروی را به لطف قد رعنای تو می‌بینم
به شکلت دیده‌ام شوخی و خواهد کشتنم گویا - که در وی نشاء عاشق کشیهای تو می‌بینم
ثبات عشق دیرین بین که دارم چشم برغیری - ولی دل را پر از آشوب و غوغای تو می‌بینم
به خونم کرد چابک دست دیگر دست خود رنگین - سر خود را ولی افتاده در پای تو می‌بینم
گل اندامی دگر افکنده در دامم ولی خود را - اسیر اندر خم زلف سمن سای تو می‌بینم
برآتش میزنی هردم ز جائی محتشم خود را - که دیداست آن چه من از طبع خود رای تو می‌بینم