بیانات امام خمینی در جمع اعضای ستاد انقلاب فرهنگی

تاریخ: 1360/03/23

دشمن های کشورهای اسلامی مدت های طولانی سعی کردند بین دو قشر روحانی و دانشجو اختلاف و شکاف ایجاد کنند

بسم الله الرحمن الرحیم
من با اینکه در روز شنبه بنای صحبت نبوده است و نداشته ام لکن برای اینکه آقایان دانشگاهی هستند و دنبال مسائل دانشگاهی و انقلاب فرهنگی صحبت کردند من هم به سهم خودم چند کلمه ای عرض کنم.
بالاتر چیزی که دشمن های کشورهای مستضعف و کشورهای اسلامی از طرف مخالفین با بشریت انگشت رویش گذاشتند، دانشگاه است برای اینکه آنها خوب می دانند که اگر دانشگاه در خدمت آنها باشد یعنی همه کشور در خدمت آنهاست. دانشگاه است که اداره امور کشور را می کند و دانشگاه است که تربیت نسل آینده و حاضر را می کند و اگر چنانچه دانشگاه در اختیار چپاولگرهای شرق و غرب باشد کشور در اختیار آنهاست. آنقدری که دانشگاه هدف بوده است جاهای دیگر نبوده اند. روحانیت هم پهلوی دانشگاه هست و آنها دانشگاهی ها را با آن تربیت شرقی یا غربی وارد در صحنه می خواستند بکنند و روحانیون را از باب اینکه از آن جهت که آنها را تحت کنترل خودشان بیاورند مأیوس بودند، می خواستند که از صحنه خارج کنند.
آنها دانشگاه نمی خواستند و دانشگاه های علوم قدیمه هم نمی خواستند آنها سعی کردند که این دو قشر را و این دو دانشگاه را که تمام مقدرات کشور می تواند در دست آنها باشد یکی را تربیت خارجی و شرقی و غربی بکنند و به صحنه بیاورند و یکی دیگر را که تربیتش در دست آنها نبود و هزار سال هم نتوانستند آنها در آن رخنه کنند، می خواستند که از صحنه خارج کنند. چه بکنند که از صحنه خارج کنند و اینها را هم در اختیار خودشان داشته باشند؟
یکی از کارهای مهم، بدبین کردن دانشگاهی ها به روحانیت بود و بدبین کردن روحانیت بر دانشگاه. در طول این مدت های طولانی سعی کردند در اینکه بین این دو قشر اختلاف ایجاد کنند، شکاف ایجاد کنند بلکه اینها را با هم دشمن کنند. اگر در بین دانشگاه می رفتیم، اسم آخوند در آنجا مطابق با یک ماده مخدر بود، اگر در بین طلاب علوم دینیه هم می رفتیم دانشگاهی مطابق با بی دینی بود. اینها را به جان هم می انداختند و از هم جدا می کردند تا اینکه آن استفاده هایی که باید بکنند، بکنند.

صحیفه نور جلد 14 صفحه 279


بیخود نیست که در ظرف این پنجاه سالی که اینها روی کار بودند نگذاشتند یک دانشگاهی که مربوط به خود کشور باشد، یک دانشگاهی که برای مصالح خود کشور تحصیل کند و برای مصالح خود کشور آدم دانشمند بیرون بدهد، نمی گویم به طور کلی موفق شدند لکن آنها در صدد بودند که به تدریج به طور کلی موفق بشوند که هر چه از دانشگاه بیرون بیاید قبله او شرق یا غرب باشد. وقتی که دانشگاه به این صورت درآمد و روحانی هم از دانشگاه منعزل شد و ارتباطش قطع شد، آنها مقدرات همه کشور را در دست خود دارند.

آنهائی که قبله شان شرق یا غرب است، می خواهند دانشگاه و فیضیه با هم مرتبط نباشند

همانطور که آنها انگشت روی دانشگاه می گذاشتند و با تمام قدرت دنبال این بودند که دانشگاه را به دست خودشان بیاورند و اشخاصی که جبهه و وجهه شان رو به شرق و بیشتر رو به غرب است دانشگاه را آنطور به دست بیاورند و تربیت دانشگاهی ها را آنطور بکنند و قشر روحانیت را هم کنار بگذارند، آنها را بی خاصیت کنند و اینها را خاصیت شرقی یا غربی بدهند، همانطور هم ماها و این انقلاب انگشت را روی همان نقطه حساس گذاشت. در رأس مسائل، انقلاب فرهنگی و دانشگاهی برنامه بود یعنی همان که آنها در ظرف پنجاه سال می خواستند عمل کنند، بعد از انقلاب هم آنهایی که به کشور خودشان علاقه داشتند و به اسلام علاقه داشتند آنها هم انگشت را روی همان نقطه حساس گذاشتند و انقلاب فرهنگی را و انقلاب دانشگاهی را خواستند و شما دیدید که از همان روز اول آنهایی که قبله شان یا مسکو بود و یا آمریکا، آنها شروع به مخالفت کردند این را یک عمل ارتجاعی حساب کردند آنوقت تهمت ها هم زدند که (اینها می خواهند اصلاً علمی توی کار نباشد و تخصص توی کار نباشد و لابد اینها می خواهند تیمم و وضو را در دانشگاه یاد اینها بدهند) غافل از اینکه این تبلیغات اگر سابق عمل خودش را زیاد انجام داد بعد از انقلاب و بیدار شدن قشرهای میلیونی ایران این حرف ها دیگر در آنها اثر ندارد. آنها می دانند که شما وقتی گویید (مرتجع) مقصودتان این است که بگذارید ما دستمان باز باشد تا اینکه مترقی باشیم و مملکت خودمان را در آغوش غرب بکشیم که مترقی است و یا در آغوش شرق و بلوک کمونیستی که آنها هم مترقی هستند. مقصود از مرتجعین مسلمان ها و علاقه مندهای به اسلام و علاقه مندهای به کشور بود و مقصود از مترقی آنها بودند که می خواستند و می خواهند کشور را به طرف شرق و غرب بکشند و راهی جز کشاندن دانشگاه به طرف شرق یا طرف غرب نداشتند. از آن روز اولی که صحبت انقلاب دانشگاه پیش آمد مخالفت ها شروع شد. اگر شما گروه هایی که مخالفت کردند با این مسائل و اشخاصی که سینه زدند برای باز شدن دانشگاه قبل از اصلاح، مشاهده کنید، می بینید که اینها همه پای بیرق غرب یا شرق سینه می زنند. شما توجه داشتید و دارید که از همان اول انقلاب قدم به قدم طوایفی و قلم هایی و زبان هایی بر ضد این انقلاب به کار افتادند و هر قدمی که انقلاب خواست برای اصلاح بردارد آنها مخالفت کردند. اگر صحبت دانشگاه آمد

صحیفه نور جلد 14 صفحه 280

همان هایی که دانشگاه را مرکز فساد قرار داده بودند و همان هایی که قبله آنها غرب یا شرق بود، با اصلاح دانشگاه مخالف بودند. آنها خوف این را داشتند که مبادا دانشگاه یک دانشگاه اسلامی بشود تا اینکه دست شرق و غرب تا ابد از دانشگاه کوتاه بشود. یعنی از کشور کوتاه بشود. آنهایی که می خواهند و می خواستند که دست شرق یا غرب باز باشد و مصلحت شخصی خودشان را در این امر می دانستند، کوشش کردند که با قلم و زبان محکوم کنند اصلاح و انقلاب دانشگاه را و شما اگر توجه کنید که چه گروه هایی مخالفت با این امر کردند و باز هم می کنند و باز هم اصرار دارند به اینکه دانشگاه به همان ترتیبی که سابق بود باز بشود، می فهمید روش این اشخاص چه روشی است. ما از مسائلی که در کشور طرح می شود، اشخاصی که آن مسائل را طرح می کنند می شناسیم. آنهایی که با - دانشگاه - انقلاب دانشگاه مخالف بودند با اسم اینکه (دانشگاه را می خواهند اینها اصلش ببندند و اینها نمی خواهند که دانشگاه در کار باشد) مشغول به تبلیغات شدند. یک دسته از آنها همان ها بودند که دانشگاه را سنگر قرار داده بودند و اتاق جنگ در دانشگاه به طوری که گفته می شود ایجاد کرده بودند و یک دسته از آن غربزده هایی که به خیال خودشان اسلامی شدن دانشگاه و اسلامی شدن جوان ما و اسلامی شدن دانشمندان ما با مقاصدشان مخالف بود اینها را طرد به ارتجاع کردند. مرتجعین یعنی آنهایی که نمی خواهند طرف شرق بروند که مرکز تمدن است به اصطلاح آنها و نمی خواهند طرف غرب بروند، که آنها هم طرف شرق و غرب، هر دو را بهتر می دانستند از اسلام. آنها می خواهند اسلام نباشد هر چه می خواهد باشد، آنها می خواهند که تربیت های اسلامی در دانشگاه ها نباشد دیگر هر چه باشد مانعی ندارد، آنها می خواهند که دانشگاه و فیضیه با هم مرتبط نباشد برای اینکه این ارتباط موجب اسلامی شدن دانشگاه می شود و این ارتباط اسباب این می شود که آن بدبینی هائی که در طول مدت های زیاد بین دانشگاه و طلاب علوم دینی حاصل شده بود از بین برود. وقتی این بدبینی ها از بین رفت و دانشگاه در کنار فیضیه مشغول به فعالیت شدند، دست اینهایی که قبله شان شرق یا قبله شان غرب است کوتاه می شود. و لهذا با تمام قوا کوشش می کنند و می کردند که این دو قشر را از هم جدا کنند و بدبین کنند، وقتی این دو قشر از هم جدا شد و بدیین شدند به هم آنها کارهای خودشان را هم طوری که می خواهند انجام بدهند. الان هم دست برنداشته اند از این مطلبی که مقصود اصلی آنهاست، الان هم آن قشری که می خواهد بدون اینکه یک ترتیب صحیحی در دانشگاه حاصل بشود، دانشگاه به هر طوری که هست باز بشود و هر طوری که می خواهد باشد، همان مسائل سابق پیش می یابد آن مردمی هستند که خودشان را در مقابل غرب یا در مقابل شرق باخته اند و ملت خودشان را می خواهند یا فدای بلوک شرقی بکنند یا فدای بلوک غربی.

استقلال یک کشور بستگی به نوع تربیت دانشگاهی دارد

و باید دانشگاه آگاه باشد، توجه داشته باشد به این نقشه ها و جوان های عزیز دانشگاهی ما اینها توجه داشته باشند به این مسائل، که از دانشگاه است که می شود یک ملتی اصلاح بشود و از دانشگاه

صحیفه نور جلد 14 صفحه 281

است که می تواند یک ملتی به تباهی کشیده بشود. این دانشگاه و تربیت دانشگاهی است که جوان های ما را یا طرف غرب می کشد یا طرف شرق می کشد و آنها را از خودشان تهی می کند و وجهه آنها را متوجه به غرب شرق می کند تا اینکه یا شرق غلبه کند و تمام جهات ایران را و شرق را و تمام بلاد مسلمین را از بین ببرد یا غرب غلبه کند و همه فرهنگ و چیزهای دیگری را از ما بگیرند و به جای آن یک مغز شرقی یا یک مغز غربی بنشانند و ملت ما را به تباهی بکشند. لکن بحمدالله ملت ما بیدار شده است و ملت ما اجازه این اموری که به نفع شرق است یا به نفع غرب است نمی دهد و ملت ما توجه پیدا کرده است به اینکه از دانشگاه است که می تواند یک کشوری کشور مستقل باشد و از دانشگاه است که می تواند یک کشوری کشور وابسته باشد.
البته باید آقایان دانشجویان و علمای دانشمند دست به هم بدهند و هر چه زودتر دانشگاه ها را به طریقه اسلامی، به طریقه ملی، دانشگاهی که مال خود ملت باشد، دانشگاهی که مال خود ملت اسلامی باشد، زودتر باز بشود و دست اشخاصی که می خواهند این دانشگاه را به طرف شرق بکشند یا به طرف غرب بکشند اینها را کوتاه کنند و مقدرات دانشگاه را معلمین و اساتید اسلامی به دست بگیرند و دانشگاه یک دانشگاه ها ملی برای ملت باشد نه اینکه زحمت را ملت بکشد و خرج دانشگاه را ملت به عهده بگیرد و یک دانشگاهی باشد که اشخاصی که از او بیرون می آیند یا قبله شان شرق باشد یا قلبه شان غرب باشد. باید دانشگاه باز بشود لکن با آن وضعی که باید با آن تربیت های اسلامی و ملی و انسانی باشد و اینطور نباشد که ما فقط می خواهیم باز باشد. باز بود و پنجاه سال هم باز بود، چه اشخاصی را بیرون داد؟ همان اشخاصی را که ملت ما را به تباهی کشاندند و الان هم دست از سر این ملت بر نمی دارند. ما می خواهیم که دانشگاهی باشد که ملت ما را مستقل و غیر وابسته به شرق و غرب درست بکند، نه ملت را به طرف شرق بکشد و نه ملت را به طرف غرب بکشد، یک ملتی مستقل با فکر مستقل، با دانشگاه مستقل که با استقلال دانشگاه کشور مستقل می شود. یک دانشگاهی که با فیضیه دست به دست هم بدهند و شرق و غرب را کنار بزنند و خودشان برای مصالح کشور خودشان و برای مصالح اسلام عزیز خودشان عمل بکنند و نونهالان عزیز ما را طوری بار بیاورند که نه قبله آنها مسکو باشد و نه قبله آنها لندن باشد و نه قبله آنها واشنگتن، قبله آنها کعبه باشد و توجه آنها به خدای تبارک و تعالی باشد و اسلام را در آغوش بگیرند که استقلال آنها، عزت آنها در سایه اسلام است و اسلام برای علم آنقدر اجر قائل است که شاید دیگر مسالک آنقدر قائل نباشند. اسلام دانشمندها را آنقدر ارج می گذارد که شاید سایر مسالک آنطور نباشد. در اسلام دانش بزرگترین چیز است لکن نه دانش آنطوری که ما را به تباهی بکشد، نه دانشمندان آنطوری که ملت ما را به آغوش غرب یا شرق ببرد. اسلام کوشش دارد که علم را در مغزهای مستقل، در مغزهائی که به طرف شرق و غرب نیستند، در مغزهایی که به اسلام فکر می کنند بار بیاورد و این استقلال است که می تواند کشور ما را مستقل کند. استقلال کشور ما منوط به استقلال همین دانشگاه ها و فیضیه هاست. دانشگاه و فیضیه دست به دست هم بدهند و استقلال کشور خودشان را حفظ کنند و امید خودشان را از غیر دانشگاه اسلامی و

صحیفه نور جلد 14 صفحه 282

غیر فیضیه اسلامی، امید خودشان را از دیگران ببرند و اعتنای به این نکنند که مثلاً دانشگاهی با آخوند چرا با هم پیوند می کنند. آنها از سایه آخوند هم می ترسند، آنها برنامه شان این است که دانشگاه را از فیضیه جدا کنند، در سال های طولانی بنای آنها این بود که این دو قشر را که سعادت یک ملت و عظمت یک ملت و استقلال یک ملت بسته به این دو قشر است (قشر روحانی و قشر دانشگاهی و اینها مغز متفکر یک ملت هستند) کوشش کردند که این دو قشر را از هم جدا کنند که با هم دشمن کنند و ما دیدیم و شما دیدید که این دو قشر با هم دشمن بودند تا این انقلاب اسلامی پیدا شد و اسلام دعوت خودش را شروع کرد و دعوت اسلام پیوند همه قشرها و خصوصاً پیوند دانشگاه و فیضیه، است و تا این دو قشر با هم پیوند داشته باشند استقلال کشور شما محفوظ می ماند. هم دانشگاه چشم های خودش را باز کند و هم فیضیه بدانید شما که باز دست هایی در کار است که شماها را از هم جدا کنند. آنها، آنهایی که استعمارگرند، آنهایی که تابع استعمارگران هستند، آنهایی که قبله شان یا لندن است یا واشنگتن یا مسکو، پیوند این دو قشر را به مصالح خودشان و مصالح اربابانشان مضر می دانند، از این جهت درصددند که این دو قشر از هم جدا باشند. همانطور که دیدید که در طول پنجاه سال سلطنت منحوس پهلوی که سر سپردگی خودش را به دولت های خارج اثبات کرد، بین این دو قشر جدایی افکندند و اینها را با هم دشمن کردند و دیگران و مخالفین با این ملت از این آب گل آلود ماهی گرفتند، ثروت های شما را در طول این پنجاه سال و خصوصاً این چندین سال سلطنت محمدرضا به باد فنا دادند و نتیجه دشمنی دانشگاه و فیضیه شد و دشمنی دانشگاه و فیضیه بیمه کرد و می کند، اگر خدای ناخواسته اعاده بشود، بیمه می کند مصلحت های ابرقدرت ها را. عزیزان دانشگاهی من! و عزیزان فیضیه من! آگاه باشید که دشمن ها درصددند بین شماها تفرقه بیندازند و توجه داشته باشید که اگر دانشگاه و فیضیه اصلاح بشود کشور شما استقلال خودش را بیمه می کند. آن قلم ها و زبان هایی که کوشش می کنند که این دو قشر را از هم جدا کنند، آنها هستند که یا قبله آنها مسکو و یا قبله آنها واشنگتن است و شما هوشیار باشید که این مصلحت بزرگ را که وحدت دانشگاه و فیضیه است از دست ندهید و امیدوارم که موفق باشید که خودتان کشور خودتان را مستقلاً اداره بکنید، دست شما از طرف شرق و غرب به سوی خودتان برگردد و شر شرق و غرب از کشور ما به سوی خودشان برگردد. خداوند تبارک و تعالی یار و پشتیبان فیضیه و دانشگاه باشد و یار و پشتیبان همه ملت.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته