فهرست کتاب


سوگنامه امام علی (علیه السلام) - 400 داستان از مصایب امام علی علیه السلام

عباس عزیزی

173- نماز علی (ع) افضل است

ابن ابی الحدید در قسمت چهارم از شرح نهج البلاغه نقل می کند که معاویه عده ای از صحابه و بعضی از تابعین را تطمیع می کرد تا اخبار زشتی درباره علی (ع) از خود جعل کنند و برای مردم روایت نمایند. اخبار طوری باشد که برائت و بیزاری از علی (ع) را لازم نماید برای این کار جوایز زیادی تعیین می کرد تا راویان احادیث به جعل حدیث تمایل پیدا کنند. آنها نیز خواسته معاویه را انجام دادند. ابوهریره و عمرو بن عاص و مغیرة بن شعبه از آن جمله هستند.
اعمش گفت: هنگامی که ابوهریره با معاویه وارد عراق شد، ابتدا به طرف مسجد کوفه رفت، دید جمعیت بسیار زیادی از او استقبال کرده و برای استماع گفتارش اجتماع نموده اند. به دو زانو در میان مردم نشست چندین مرتبه (برای این که صورت واقعیت به عمل خود بدهد) با کف دست بر پیشانی زد آنگاه گفت: (یا اهل العراق اتزعمون انی اکذب علی اللّه و علی رسوله و احرق نفسی بالنار) ای مردم عراق خیال می کنید من به خدا و پیغمبرش دروغی نسبت می دهم و خود را به آتش می سوزانم.
به خدا سوگند از پیغمبر (ص) شنیدم که فرمود: هر پیغمبری حرمی دارد (و ان حرمی بالمدینة مابین عیر الی ثور) حرم من در مدینه، امتدادش از کوه عیر تا کوه ثور است. هر کس در این امتداد اختلاف و فتنه ای بیانگیزد، لعنت خدا و ملایکه و مردم بر او باد.
(و اشهد باللّه ان علیاً احدث فیها) خدا را گواه می گیرم که علی (ع) در مدینه فتنه انگیخت. وقتی این خبر به معاویه رسید، مقدمش را گرامی داشت و بسیار او را نوازش نمود حکومت مدینه را نیز به ابوهریره واگذار کرد.
زمخشری در ربیع الابرار می گوید: ابوهریره غذای مضیره (یک نوع طعامی است که با شیر ترش تهیه می شود) خیلی دوست داشت بر سر سفره معاویه می رفت و آن غذا را می خورد. هنگام نماز که می شد با علی (ع) نماز می خواند وقتی به او اعتراض می نمودند. جواب می داد: (مضیرة معاویة ادسم و اطیب و الصلوة خلف علی افضل) غذای مضیره معاویه چرب تر و خوش بوتر است ولی نماز پشت سر علی (ع) افضل است.(213)

174- سرزنش کردن علی (ع)

ابوعون می گوید: زنی از طایفه بنی عبس در حالی که امیرالمؤمنین (ع) بر منبر بودند در نزد آن حضرت آمده و گفت: ای امیرمؤمنان! سه چیزند که دلها را در اضطراب انداخته و آنها را در همّ و غمّ فرو برده است.
حضرت فرمودند: آنها چیستند؟
زن گفت: رضایت دادن و تسلیم شدن تو در امر حکمیت، و اختیار کردن تو پستی و زبونی را، و فریاد و جزع برآوردن تو در مواقع ابتلائات و حوادث!
حضرت فرمود: ای وای بر تو (تو را به این مسایل چکار) تو زن هستی برو در خانه خود بنشین و به کار خود مشغول باش!
زن گفت: نه، سوگند به خدا که هیچ نشستی نیست مگر در سایه شمشیرها!(214)

175- محو نام علی (ع)

علامه امینی درج 10 ص 287 می نویسد: دشمنی معاویه با علی (ع) به جایی رسید که نمی توانست اسم او را بشنود و از نام نهادن به اسم علی جلوگیری می کرد.
نقل شده علی (ع) چند روزی بود عبداللّه بن عباس را ملاقات نکرده بود. روزی پرسید: چه شده که ابن عباس دیده نمی شود؟ گفتند: خداوند به او فرزندی عنایت کرده و بعد از نماز فرمود: پیش ابن عباس برویم.
به خانه عبداللّه بن عباس رفت و تبریک برای این مولود به او گفت. آنگاه فرمود: خدای را شکر می کنم و امیدوارم درباره این فرزند به تو برکت عنایت کند.
پرسید: چه نامی برایش انتخاب کرده ای؟ ابن عباس گفت: جایز است با بودن شما برایش نام بگذارم؟
فرمود: او را بیاور. فرزندش را آورد نوزاد را گرفت و کامش را برداشت و دعای خیر درباره اش نمود سپس مولود را داد به دست پدرش فرمود: بگیر او را علی نامیدم و کینه اش را ابوالحسن گذاشتم.
وقتی معاویه از جای حرکت نمود به ابن عباس گفت: شما نمی توانید هم اسم و هم کنیه علی را روی فرزند خود بگذارید، کنیه اش را من ابومحمد می گذارم این کینه برایش ماند.
بنی امیه هرگاه می شنیدند مولودی به نام علی نامیده شده او را می کشتند مردم از ترس بنی امیه نام فرزندان خود را عوض می کردند.(215)