فهرست کتاب


گفتار امیرالمؤمنین علی (ع) جلد دوّم همراه با ترجمه فارسی هدایة العلم و غررالحکم

سید حسین شیخ الاسلامی

به امید خدا بودن

1- توکل بر خدای تبارک و تعالی برای کسی که اعتماد بر او کند کفایت شریفی است.
2- توکل بیزاری جستن از حول و قوت، و انتظار کشیدن آنچه را که بیاورد آن را تقدیر الهی.
3- بر تو باد به دوری از اینکه اعتماد کنی بر آنچه برای نفس خود برگزینی، زیرا که اکثر پیروزی در آن چیزیست که گمان آن نرود (یعنی در کارها باید بر خدا توکل کرد، نه بر گزینش های نفس).
4- ریشه نیروی دل توکل بر خدا داشتن است.
5- براستی که نیکوئی توکل همانا از راستی یقین است.
6- توکل بر خدا کارگزاری همه امور است.
7- توکل بر خدا سرمایه است.
8- توکل (و اعتماد به خدا) بهترین ستون است.
9- توکل حصار حکمت است.
10- واگذار کردن امور به خدا و بر او تکیه کردن برترین عمل است.
11- توکل بر خدا از قوت یقین است.
12- به نیکوئی توکل بر خوبی یقین داشتن استدلال می شود (یعنی نیکوئی توکل دلیل یقین خوب است).
13- بر خدای سبحان توکل نما، زیرا که او در حقیقت متکفل کارگزاری توکل کنندگان بر او خواهد بود (چنانکه در قرآن فرموده: و من یتوکّل علی اللّه فهو حسبه هر که بر خدا توکل کند او کفایت کننده اوست طلاق / 3).
14- نیکوئی توکل بنده به خدا به اندازه اعتماد اوست به او.
15- از توکلت تو را بس خواهد بود اینکه برای روزی خود مجری جز پروردگار سبحان نبینی (فقط او را روزی رسان دانی).
16- در توکل است حقیقت یقین داشتن.
17- کسی که (بر خدا) توکل نماید کفایت شود.
18- هر که توکل کند اندوهناک نگردد.
19- هر که بر خدا توکل نماید کفایت شود.
20- هر که بر خدا توکل نماید خداوند او را کفایت می نماید.
21- هرگز برای نفس خود توکلی قرار مده مگر بر خدا، و برای تو امیدی نباشد مگر خدا.
22- هر توکل کننده ای کفایت شده است (یعنی خدا او را کفایت خواهد نمود).
23- توکل کننده (به خدا) باش تا (امورت برگزار شود و) کفایت شوی.
24- برای توکل کننده رنجی نیست (زیرا کارهایش را به خدا واگذار می کند).
25- هر که (به خدا) متوکل باشد یاری (خدا را) از دست ندهد.
26- هر که بر خدا توکل نماید از بندگانش بی نیاز خواهد شد.
27- هر که بر خدا توکل نماید کفایت شده و بی نیاز گردد.
28- هر که بر خدا توکل نماید برای او سختی ها آسان گردد.
29- هر که بر خدا توکل نماید شبهه ها (اموری که در آن اشتباهات باشد) برای او روشن شده، و مؤنات و اخراجات کفایت گشته و از تبعات (عاقبتهای بد) ایمن گردد.
30- هر که بر خدا توکل کند برای او مشکلها و سختی ها نرم گشته، و اسباب برای او سهل گشته، و در وسعت و کرامت فرود آید.

فرزند

1- فرزند شایسته نیکوترین دو یاد است (یکی یاد از خود آدمی و دیگر یاد بوسیله فرزند).
2- فرزند یکی از دو دشمن است (یکی دشمن معروف و دیگر خود فرزند).
3- بدترین اولاد فرزندی است که با پدر و مادر بد رفتاری نماید.
4- از دست دان فرزند سوزاننده جگر است.
5- مرگ فرزند شکافی است در جگر (زیرا از خون آن منشأ گرفته سوزش هم در آن پدیدار گردد).
6- فرزند بدشرف (و بلندی مرتبه) را خراب کرده، و پیشینیان را عبیناک می گرداند.
7- فرزند بد پیشینیان را آلوده کرده، و باقیماندگان را فاسد خواهد ساخت.
8- فرزند بد سلوک، رنج، و شوم خواهد بود.

دوستان خدا

1- براستی که اولیای خدای تعالی هر فردی است که اجل خود را نزدیک شمرده (و لذا در اطاعت و باز ایستادن کمال اهتمام ورزد) امید خویش را تکذیب کننده (بداند اکثر امیدها دروغ است) عملش بسیار، لغزش او کم باشد.
2- براستی که اولیا خدا هر آینه کسانیند که از همه مردم بیشتر به یاد خدا بوده، و در سپاسگزاری برای خدا پایدارتر، و در بلای او شکیبائیشان عظیمتر است.
3- براستی از جمله محبوبترین بندگان در نزد خدا بنده ای است که خدا او را بر تسلط بر نفسش کمک کرده باشد، در نتیجه اندوه را شعار خود قرار دهد (یعنی پیوسته بر حال خود اندوهناک است) و ترس از خدا را پیراهن به حساب آورده، پس چراغ راستی و هدایت در قلب او درخشیده، و مهمانی را (یا پشتیبانی را) برای روز ورودش به او آماده کرده باشد.