فهرست کتاب


گفتار امیرالمؤمنین علی (ع) جلد دوّم همراه با ترجمه فارسی هدایة العلم و غررالحکم

سید حسین شیخ الاسلامی

آزردگی

1- پادشاهی یا آزردگی برادری را فاسد کند.

غیر ممکن

1- هر کاری که ممتنع است رسیدن و طلب کردن آن دشوار خواهد بود (علامه خوانساری فرمود: ظاهر این است که مراد این باشد که هرگاه کس صنعتی یا حرفه ای را دنبال کرد و نشد آن را کند، و به حرفه دیگری مشغول شود مطلبش حاصل گردد، ولی به نظر می رسد که حضرت در مقام دفاع از منزله و رتبه امامت فرموده باشد که برای امثال شما مردم رسیدن به آن دشوار است پس خود را به زحمت میندازید مانند روایت مشهور العلم نور یقذفه اللّه فی قلب من یشاء که امام صادق (ع) به شخصی فرمود که آرزوی مقام امامت را داشت).

منت نهادن

1- منت نهادن نعمت را سیاه می کند.
2- منت نهادن فاسد کننده احسان است (یعنی ثواب آن را باطل می سازد).
3- منت گذاشتن احسان را کم و سبک می گرداند.
4- منت نهادن احسان را فاسد می نماید.
5- منت گذاشتن احسان را تباه می سازد.
6- سرزنش یا دنائت و پستی با منّت نهادن است.
7- خود را کریم کردن با منّت دنائت و پستی است.
8- آفت سخاوت منّت نهادن است.
9- با منّت گذاری احسان تیره می شود.
10- با منّت گذاشتن بسیار احسان تیره می گردد،(چون در خود احسان منّت خوابیده، اگر به رخ طرف کشیده شود بیشتر ناراحت خواهد شد، بخصوص اگر منّت گذاری تکرار هم بشود).
11- منّت طولانی صافی احسان را تیره می سازد.
12- به مردانگی ستم نموده کسی که بر احسان خویش منّت گذارد.
13- ستم بر احسان زشتی منّت گذاشتن است.
14- زیاد منّت گذاشتن احسان را تیره می سازد.
15- هر که به احسان خود منّت گذارد شکرش را ساقط نموده است (یعنی دیگر کسی از او تشکر نخواهد نمود).
16- هر که به احسان کردن خود منتی گذارد، پس در حقیقت آنچه را که کرده (از احسان) تیره ساخته است.
17- هر که به احسان کردن خود منت نهد گویا احسانی ننموده است.
18- هر که به احسان خود منت گذارد آن را فاسد نموده است.
19- احسانها به چیزی مانند منت گذاشتن تیره نخواهد شد.
20- گوارا ننموده عطا و بخشش را کسی که به آن منت گذارد.
21- احسان را کامل نگردانیده است کسی که به آن منت گذارد.
22- احسانش را گوارا ننموده کسی که منت گذاردن او بسیار است .
23- گناه صدقه منت گذارنده بر اجر او غلبه خواهد نمود (پس باید از منت نهادن گریخت.
24- هیچ احسانی برای منت گذارنده نیست.
25- نیست احسانی با منت نهادن .
26- لذتی برای احسان بسیار منت گذارنده نیست.
27- نیست خصلت بدی زشت تر از منت گذاشتن .
28- ای اهل معروف و احسان به احسان خود منت نگذارید، زیرا که احسان و معروف آن را،زشتی منت گذاشتن باطل می کند.
29- بر تو باد به دوری از منت گذاشتن در احسان زیرا منت نهادن احسان را تیره می سازد.