فهرست کتاب


داستان دوستان جلد 2

محمد محمدی اشتهاردی‏

«171» کسانی که دعایشان، مستجاب نمی شود

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ
ولید بن صبیح گوید: در راه مکه به مدینه همراه امام صادق (ع) بودم، شخصی به حضور آنحضرت آمد و تقاضای کمک کرد، حضرت به همراهان فرمود: چیزی به او بدهند.
پس از مدتی شخص دومی آمد و تقاضای کمک کرد، حضرت فرمود: چیزی به او دادند.
تا اینکه شخص چهارمی آمد و تقاضای کمک کرد، امام صادق (ع) برای او دعا کرد و فرمود: خدا ترا سیر کند، اما دستور کمک به او را نداد.
آنگاه به ما فرمود: «آگاه باشید، در نزد ما چیزی (از غذا) هست که به متقاضی (چهارم) بدهیم، ولی ترس آن دارم مانند آن سه کس شوم که دعایشان مستجاب نمی گردد:
یکی آن کسی که خداوند مالی به او بدهد ولی او آن را در مورد شایسته اش، خرج نکند، سپس بگوید خدایا به من (عوض) بده، چنین کسی دعایش مستجاب نمی شود.
دوم، مردی که درباره همسر خود دعا کند که خدا او را از (آزار) آن زن راحت کند با اینکه خداوند طلاق را قرار داده و می تواند او با طلاق دادن، خود را راحت کند.
سوم کسی که در مورد همسایه اش نفرین کند (و از آزار همسایه به خدا شکایت کند) با اینکه خداوند، برای خلاصی از آن همسایه، راهی قرار داده و آن اینکه خانه اش را بفروشد و بجای دیگر برود.
به این ترتیب امام صادق (ع) این درس را به ما می آموزد که باید اموالی را که داریم دقت کنیم که در راه صحیح مصرف شود نه اینکه مثلاً اموال خود را بدست افراد مخالف یا دروغگو و کلاّش بدهیم، و همچنین در مورد زن و همسایه بد، تا راه چاره هست، چرا نفرین کنیم که چنین نفرینی به استجابت نمی رسد.

«172» سخن حکیم پیرامون وحدت

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ
حکیم وارسته و ظریف گوئی می گوید: «اگر دو تیغ و دو شمشیر، با هم برخورد آرام و متین داشته باشند، یکدیگر را «تند» می کنند، آنچنان که دیده ایم، تیغ داران برای تند و تیز شدن تیغشان آنها را به یکدیگر می مالند، ولی هرگاه دو تیغ و دو شمشیر بر هم فرود آیند و برخورد ضد هم داشتند یکدیگر را «کند» و بی خاصیت می کنند.
دو قبیله کاوس و خزرج نام داشت gggggیک زدیگر جان خون آشام داشت
کینه های کهنه شان در مصطفی (ص) gggggمحو شد در نور اسلام و صفا
آفرین بر دست پاک اوستاد gggggصد هزاران ذرّه را داد اتّحاد
همچو خاک مفترق در رهگذر gggggیک سبوشان کرد، دست کوزه گر

«173» معنی مسلمان، مؤمن و مهاجر

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ
روزی رسول خدا (ص) به جمعی از مسلمانان رو کرد و فرمود: «آیا می دانید مسلمان کیست؟!».
آنها عرض کردند: «خدا و رسولش داناتر است».
فرمود: المسلم من سلم المسلمون من لسانه ویده.
«مسلمان کسی است که مسلمانان از زبان و کردارش، در سلامت باشند».
در این میان، شخصی از آنحضرت پرسید: «مؤمن کیست؟»
پیامبر (ص) فرمود: من آمنه المومنون علی انفسهم و اموالهم: «مؤمن کسی است که مؤمنان در مورد جان و مالشان از ناحیه او در امنیت باشند».
شخص دیگری پرسید: «مهاجر کیست».
پیامبر (ص) فرمود: من هجر الشرّ واجتنبه: «مهاجر کسی است که از بدی و کار زشت، دوری و اجتناب کند».