فهرست کتاب


داستان دوستان جلد 2

محمد محمدی اشتهاردی‏

«57» پاداش عظیم گریه بر مصائب حسین (ع)

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ
فضل می گوید: از حضرت رضا (ع) شنیدم فرمود: وقتی که خداوند فرمان داد که (در قربانگاه مکه) قوچی را بجای فرزندش اسماعیل (ع) ذبح کند، ابراهیم آرزو کرد که فرزندش اسماعیل را با دست خود قربان نماید نه قوچ را بجای اسماعیل تا به قلب او آن (اندوهی) وارد شود که به قلب پدری که عزیزترین فرزندش را ذبح می کند، وارد گردد، تا در نتیجه شایسته عالیترین درجات «صاحبان پاداش بر مصائب» گردد.
خداوند به ابراهیم چنین وحی کرد:
ای ابراهیم! محبوبترین خلق من نزد تو کیست؟!.
ابراهیم «پروردگارا نیافریدی خلقی را که در نزد من محبوبتر از حبیب تو محمد (ص) باشد».
خداوند به ابراهیم فرمود: «محمد (ص) را بیشتر دوست داری یا خودت را؟».
ابراهیم «محمد (ص) را از جان خودم بیشتر دوست دارم».
خداوند فرمود: «فرزندت محمد (ص) را بیشتر دوست داری یا فرزند خودت را؟».
ابراهیم «بلکه فرزند محمد (ص) را بیشتر از فرزند خودم دوست دارم».
خداوند فرمود: «ذبح و کشته شدن فرزند محمد (ص) بدست دشمنانش از روی ظلم برای تو دردناکتر است، یا قربان نمودن فرزندت بدست خودت بخاطر اطاعت از فرمان من؟».
ابراهیم «بلکه ذبح فرزند محمد (ص) بدست دشمنانش برایم دردناکتر است از ذبح فرزندم بدست خودم».
خداوند فرمود: «ای ابراهیم، جمعیتی که ادعا می کنند از امت محمد (ص) هستند، بزودی از روی ظلم فرزند آنحضرت حسین (علیه السلام) را ذبح می کنند و گردن می زنند، چنانچه گوسفند را ذبح می کنند، و در نتیجه آن جمعیت مورد غضب من واقع می شوند».
ابراهیم گریه کرد و قلبش پر از اندوه و درد شد و همچنان برای مصائب امام حسین (ع) گریست.
خداوند به او وحی کرد که: «ای ابراهیم! گریه تو برای فرزند محمد (ص) (یعنی حسین علیه السلام) را بجای گریه تو بر فرزندت (اسماعیل) بفرض اینکه او را قربان می کردی و گریه می نمودی قرار دادم، و عالیترین درجات پاداش «صاحبان پاداش بخاطر مصائب» را به تو عنایت کردم.

«58» دوری از سفره شراب

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ
منصور دوانیقی دومین خلیفه عباسی، از جنایتکاران بزرگ تاریخ است، وی نسبت به امام صادق (ع) اهانتها و جسارتها کرد، از جمله آنحضرت را به اجبار، مدتی به «حیره» آورد (این شهر نزدیک کوفه بود).
هارون بن جهم می گوید: «در حیره بودیم، یکی از صاحب منصبان لشکر منصور، جمعی را به خانه خود دعوت کرد، از جمله امام صادق (ع) را نیز به آن مجلس فرا خواند، وقتی که سفره را پهن کرده و غذا را آوردند، یکی از مهمانان آب خواست، برای او بجای آب، قدحی از شراب آوردند، امام صادق (ع) تا متوجه این موضوع شد، بی درنگ برخاست و فرمود: «پیامبر خدا (ص) فرموده: ملعون است کسی که کنار سفره ای که در آن شراب هست بنشیند» در آنجا ننشست و رفت.

«59» سه موضوع خطیر در قیامت

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ
یکی از افراد خانواده پیامبر اسلام (ص) از آنحضرت پرسید: «آیا در قیامت یادی از دوستان می شود؟» (که مثلاً افراد نیکی از آنها یاد کنند و آنها را نجات بخشد).
پیامبر (ص) در پاسخ فرمود: «در سه مورد، هیچکس از کسی یاد نمی کند: 1- در نزد «میزان» (و ترازوی عمل) که انسان در آن وقت همه فکرش در این است که آیا بار گناهش (یا پاداشش) در میزان، سبک است یا سنگین؟!
2- در نزد پل صراط، که انسان همه فکرش متمرکز در این جهت است که آیا از آن، می تواند عبور کند یا نمی تواند؟
3- هنگام تقسیم نامه های اعمال، که انسان همه فکرش، در این است که آیا نامه عملش به دست راستش داده می شود (و قبول شده) و یا نه (رفوزه شده است).
در این سه مورد، نه خویش از خویشاوند خود و نه دوست از دوستش و نه یار از یارش و نه پدر و پسر و مادر هیچکدام در یاد همدیگر نیستند، سپس فرمود: «این است معنی قول خدا (در آیه 37 سوره عبس) لکل امرء منهم یومئذ شأن یغنیه: در آن روز، هر کسی را کاری است که او را (از توجه به دیگران) مشغول و غافل داشته است» پناه می بریم به خدا در این سه مورد!