نکته های ناب:جلد سوم:گزیده بیانات رهبر فرزانه انقلاب در جمع دانشجویان و دانشگاهیان (سال 1383 - 1368)

تدوین و تنظیم حسن قدوسی زاده‏‏

86. عده ای بحث توهم توطئه را مطرح می کنند، خیال می کنند آمریکا علیه ما توطئه نمی کند:

ما امروز در دوران حساسی هستیم؛ آیا جوان می تواند بی تفاوت بماند؟ حمله دشمن به ما یک امر طبیعی است. هیچ لازم نیست که ما دستگاه های ویژه ای داشته باشیم تا از اعماق کارهای برای ما خبر بیاورند که البته خبرهای ویژه هم داریم؛ این طور نیست که نداشته باشیم اما اگر آن خبرها را هم نداشتیم، خیلی واضح و منطقی و طبیعی است که دشمن علیه ما توطئه کند.
عده ای می آیند و بحث تو هم توطئه را مطرح می کنند. در دانشگاه و محیط روشنفکری کشور، انسانی خجالت نکشد و بگوید توطئه تو هم است؛ دشمن علیه ما توطئه نمی کند؛ امریکا علیه ما توطئه نمی کند! - گفت: مادر من چه اشتباه می کند؛ به خیالش که گربه هم لولوست! - امریکایی های به این نازنینی! ... در دوره جنگ تحمیلی شخصیت های متعددی به ایران می آمدند و می رفتند. یکی از شخصیت هایی که من او را فراموش نمی کنم، احمد سکوتوره است. او رئیس جمهوری گینه کوناکری در غرب آفریقا و یکی از شخصیت های برجسته و خیلی محترم در قاره آفریقا بود.
متاسفانه مطالعات تاریخی سیاسی جوانان ما ضعیف است؛ این ها را باید شما خیلی مطالعه کنید و بدانید. در کشور غنا در غرب آفریقا انقلاب شد و شخصیت آفریقایی خیلی برجسته ای به نام قوام نکرومه سرکار آمد که بعد علیه او توطئه های زیادی توطئه های غربی و امریکایی و غیر امریکایی صورت گرفت. در یکی از سفرهایی که قوام نکرومه به خارج رفته بود، در غیاب او یک کودتای دسته راستی غربی در این کشور راه انداختند که او دیگر مجبور شد به کشورش نباید.
همان موقع احمد سکوتوره از قوام نکرومه دعوت کرد و گفت به کشور من بیا و تو رئیس جمهوری کشور من باش. چنین شخصیتی، قوام نکرومه را به کشور خودش آورد. در زمان ریاست جمهوری و آن دوره ای که بنده در سیاست خارجی به طور اجرایی و عملی فعال بودم، از رجال سیاسی دنیا، کمتر شخصیتی را به قوت او دیدم. او تقریبا سه مرتبه به ایران آمد. البته فشار آورده بودند تا برای میانجیگری جنگ به ایران بیاید. او در دیدارهای خصوصی داخل اتومبیل و در رفت و آمدها حرف های خوبی می زد. می گفت اگر بعد از انقلاب به شما حمله نظامی نمی شد، من تعجب می کردم؛ بنابراین تعجبی ندارد که به شما حمله کرده اند. تصریح می کرد که حمله عراق علیه شما، سازمان یافته، از پیش طراحی شده و کار بین المللی است، نه کار کشور عراق. راست هم می گفت، همین طور بود. حمله نظامی کردند، به خیالشان قضایا تمام می شود، اما نشد؛ محاصره اقتصادی کردند، اما نشد. این بیست و دو سال مرتب دارند فشار می آورند و اذیت می کنند. این دشمنی ها طبیعی است. راه مقابله با این دشمنی ها تسلیم شدن نست... کنار آمدن، یعنی تحقیر و به اسارت دادن یک ملت؛ یعنی تامین خواسته دشمن درباره یک ملت. نجات زا این دغدغه ها و مشکلات، یک راه بیشتر ندارد و آن، فکر کردن، اندیشیدن، ضد حمله فراهم کردن و دشمن را به ستوه آوردن است. نسل جوان در چنین میدانی است که تکلیف و مسئولیت دارد(91).

87. نوکران بی جیره و مواجب استکبار در داخل کشور اشخاصی هستند که:

این را از باب این که امروز این نظام اسلامی تنها سنگر مبارزه با ظلم و استکبار در دنیاست و هیچ جای دیگر این چنین سنگری وجود ندارد، می گویم. امروز خیلی از دولت ها علی رغم ملت ها و روشنفکران و احساسات باطنی و قلبی خود، عتبه آمریکا و حتی عتبه صهیونیسم را بوسیده اند؛ خیلی از پارلمان های اروپایی هم عتبه صهیونیست ها را بوسیده اند و غلام پولشان شده اند؛ به قول معروف نوکر بند جیب آن ها شده اند.
آن مرکز و قدرتی که به عنوان یک دستگاه رسمی سیاسی شناخته شده ی در دنیاست با تریبون هایی که برای یک چنین دستگاهی وجود دارد و به یک ملت شصت میلیونی متکی است و همچنان سنگر دفاع از آزادی خواهی و عدالت و آرمان های بشری و انسانی و بین المللی شمرده می شود، ایران اسلام امروز است. دفاع از این نظام، وظیفه همه است، مخصوص کسی که عضو نظام هست و جزو تشکیلات دولتی یا غیره هست یا نیست، نمی باشد؛ همه باید دفاع کنیم. اگر کسی بر خلاف این عمل کرد، لازم نیست که کسی سند بیاورد که این مثلا وابسته فلان دستگاه و سیستم جاسوسی دنیاست؛ لازم هم نیست رسما وابسته باشد، اما همان حرف را دارد می زند و همان کار را می کند؛ اگر پولی هم از آن ها نمی گیرد، در واقع نوکر بی جیره و مواجب آن هاست(92).

88. عده ای گول خورده و غافل خیال می کنند رابطه با آمریکا مشکلات کشور را حل می کند:

استکبار وارد هر کشوری می شود، سعی می کند آن کشور را تهی کند؛ یعنی تا هر جا بتواند، همه چیز آن کشور را به نفع خود مصادره کند.
امروز خود امریکایی ها یعنی همان دستگاه تبلیغاتی ای که گفتم در صف مقدم، و بعضی قلم به مزدهای واقعا حقیر و پست، و شاید هم یک عده گول خورده و غافل در داخل کشور ما خیال می کنند که اگر امریکا ارتباطاتش با کشوری مثلا جمهوری اسلامی عادی شد و رابطه برقرار کردند، ناگهان همه مشکلات اقتصادی ملت ایران حل خواهد شد! اگر کسی این طور فکر کند، خطای عظیمی مرتکب شده است(93).