فهرست کتاب


نماز شب یا شبی با خدا

سید عبدالحسین رضایی نیشابوری‏

خلوت چیست

نقل کلام بعضی از اهل حال در معنی خلوت با خدای متعال:
سید علیخان در روضه بیست و هفتم از شرح صجیفه سجادیه می فرماید: خلوت با خدا عبارت از تنهایی بنده در جائی که خلوت می کند در آن جا از تمام کارها سوای خدا از محسوسات ظاهری و باطنی، همت و نیتش را صرف می کند به رو آوردن به سوی خدا و از همه چیز جز او جدا می شود با خدا انس پیدا می کند و از غیر خدا وحشت دارد از بعضی از عابدان پرسیدند چطور به تنهائی خود گرفته ای؟ گفت: من تنها نیستم من همنشین خدای عزوجل هستم هرگاه بخواهم خدا با من سخن بگوید کتابش را می خوانم و هرگاه بخواهم من با او حرف بزنم نماز می خوانم(174)
و اعظ کم نظیر و خطیب توانا مرحوم حسینعلی راشد که سالها سخنرانیهایش از دستگاه فرستنده ایران پخش می شد و قسمتی از آن سخنرانیها در شش مجلد چاپ شده مورد استفاده عموم قرار گرفته، در شرح حال پدرش مرحوم آخوند ملا عباس تربتی نوشته که شب بسیار سرد زمستانی از کار یزک زادگاه آن مرحوم به تربت می رفتیم مریدی داشت بنام شیخ حبیب همراه ما بود یک ساعت به اذان صبح مانده بود پدرم همانطور که راه می رفت نماز شبش را می خواند(175) شیخ حبیب هم با او همراهی می کرد چون به روستای حاجی آباد رسیدم صبح شد در آن هوای سرد تند بادی می وزید روی آن زمینهای یخ زده بدن انسان را خشک می کردم مرحوم حاج آخوند جلو ایستاد رو به قبله اذان گفت همراهیش به او اقتدا کرد و او نماز صبح را با همان طمانینه و خضوع و خشوعی خواند که همیشه می خواند در حالی که از چشمان من از شدت سرما اشک می ریخت و دانه های اشک روی گونه یخ می بست و من در آن زمان نه یا ده سال داشتم.(176)
فصل چهارم
نماز شب در آیینه داستان

داستان نهروانی

نه هر که چهره بر افروخت دلبری دارد - نه هر که آینه سازد سکندری دارد

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) شبی از مسجد کوفه به سوی خانه خویش حرکت کرد در حالی که کمیب ابن زیاد که از دوستان خاص آن حضرت بود او را همراهی می کرد در بین راه از کنار خانه مردی گذشتند که صدای تلاوت قرآنش بلند بود و این آیه را امن هو قانت اناء الیل(177) با صدای دلنشین و آهنگ حزین می خواند، کمیل از حال این مرد لذت برد و از روحانیت او خوش حال شد بی آنکه بر زبان چیزی براند امام (علیه السلام) رو به سوی او کرد و گفت: سروصدای این مرد مایه اعجاب تو نشود، او اهل دوزخ است به زودی خبر او را به تو خواهم داد، کمیل از این مسأله در تعجب فرو رفت نخست این که امام (علیه السلام) به زودی از نیت او آگاه گشت، دیگر آن که شهادت دوزخی بودن آن مرد ظاهر الصلاح را داد، مدتی گذشت تا سرانجام کار خوارج به آن جا رسید که در برابر امیرمؤمنان ایستادند و حضرت با آنها پیکار کرد و جنگید در حالی که قرآن را آن گونه که نازل شده بود حفظ داشتند رو به کمیل کرد در حالی که شمشیر در دست آن حضرت بود و سرهای آن کافران طغیانگر بر زمین افتاده بود با نوک شمشیر به یکی از آن سرها اشاره کرد و فرمود: ای کمیل: امن هو قانت اناء الیل یعنی این همان شخصی است که در دل شب تلاوت قرآن می نمود و حال او یاران او ترا برانگیخت کمیل حضرت را بوسید و استغفار کرد(178)
آری هرکس نماز شب خواند بهشتی نیست، پیش از نماز شب ولایت محمد و آل محمد است؛ زیرا که بدون ولایت، عملی قبول نیست چه رسد که کافری قرآن و نماز شب بخواند.
داستان محدث قمی
حجةالاسلام و المسلمین حاج شیخ علی محدث زاده نقل کرده یک روز صبح پدرم برخاست و شروع به گریه کرد از وی پرسیدم چرا گریه می کنی؟
فرمود: برای این که دیشب نماز شب را نخواندم، عرض کردم: پدر جان نماز شب که واجب نیست مستحب است شما که ترک واجب نکرده اید چرا این طور گریه می کنید؟ فرمود: فرزندم نگرانی من از این است چه کرده ام که باید توفیق نماز شب از من گرفته شود.

صفات یاران امام زمان (علیه السلام)

در بحارالانوار است در وصف یاران حضرت قائم (علیه السلام) از حضرت ابی عبدالله (علیه السلام) روایت شده که دلهای آنان مانند پاره آهن است هرگز در ذات خدا آمیخته به شک نمی شوند دلهایشان از سنگ سختتر است اگر بر کوهها حمله کنند از جا برکنند با پرچمهایشان قصد بلاد و شهری را نکنند مگر این که خراب نمایند اسبهایشان تک ستور است دست به صورت امامشان می کشند بااین کار برکت را می جویند بدور امامشان می چرخند امامشان را با جانشان نگهداری می کنند در جنگها مردانی هستند که شب را نمی خوابند در نمازشان مانند زنبور زمزمه دارند، شب را قیام به شب زنده داری می کنند، راهبان شب و شیران روزند، آنان بهتر از کنیزی که در فرمان مولایش است در فرمان امامشان باشند مانند چراغهایند و دلهایشان قندیلهایند آنان از خوف خدا در هراسند دعا می کنند برای رسیدن به شهادت آرزو می کنند که در راه خدا کشته شوند شعارشان یالثارات الحسین است، هرگاه راه می افتند ترس پیش رویشان به اندازه یکماه می رود به طرف مولا می روند و به واسطه ایشان خدا امام حق را یاری کند(179)