احکام کودکان از تولد تا بلوغ

محمد حسین فلاح زاده

ارث بری از کودک

1. یکی از روابط خویشی که سبب ارث بردن است رابطه پدری مادری و فرزندی است، پدر و مادر و فرزند و نوه ها هر چند پایین روند، از حیث خویشی در رتبه اول ارث قرار دارند، و پدر بزرگها و مادر بزرگها هر چند بالا روند و نیز برادران و خواهران و اولاد اینها هر چند پائین روند از جهت خویششی نسبت در رتبه دوم ارث قرار دارند. بنابر این اگر کودکی از دنیا برود و از خودش مالی داشته باشد، اموال او به پدر و مادرش می رسد، و در صورتی که پدر ومادر نداشته باشد، پدر بزرگ ومادر بزرگ و برادران و خواهران وی از او ارث می برند(616).
2. اگر پدری مخارج زندگی فرزند خود را نپرداخته باشد، باز هم از او ارث می برد، یعنی پرداختن هزینه زندگی فرزند، شرط ارث بری نیست و نپرداختن هزینه زندگی مانع ارث بری نمی باشد(617).

وصیت

1. اگر شخصی برای فرزندش وصیتی کند، باید وصیتش نسبت به همه فرزندان به طور یکسان اجرا شود، مگر قرینه ای در میان باشد که برتری بعضی بر بعضی دیگر برساند(618).
2. انسان می تواند در بخشش مال، برخی از فرزندان را بر بعضی دیگر برتری دهد ولی این کار کراهت دارد(619).
3. اگر برتری دادن در بخشش به بعضی از فرزندان باعث تحریک حسادت و کینه سایر فرزندان شده و فتنه بر انگیزد و حرام است(620).
4. شخصی که وصیت کرده مقداری از اموالش را به نوه های نابالغ پسریش بدهند، اگر قید نکرده باشد که دختر دو برابر پسر ببرد، باید اموال را بین آنها به طور یکسان نقسیم کنند(621).
5. اگر یکی از فرزندان خصوصی داشته باشد که سزاوار برتری باشد، چنانچه باعث فساد نشود، برتری دادن او در بخشش خوب است(622).

وصیت کودک

1. وصیت کودک صحیح نیست(623).
2. وصیت پسر ده ساله در امور خیریه مانند ساختن پل، مدرسه، مسجد جایز و صحیح است(624).