امام علی بن موسی الرضا (علیه السلام) امام رأفت و معرفت

نویسنده : احمد ترابی

مقدمه:

در وسعتی میان دو کوه، بوستانی از بوستانهای بهشت است.
در آنجا فرزندی فرزانه از نسل پیامبر خاتم (صلی الله علیه وآله) چندی زیسته و درخشیده است و در تنهایی خاندان رسول (ص) و در برابر چشمان نگران آل علی (علیه السلام) گام در وادی رضای الهی و سر بر بستر شهادت نهاده است.
غریبی، آشنای اهل ولایت و محبت.
آشنای، غریب نواز و اهل بذل و عنایت.
تنها آمده است، بی هیچ همسر و فرزند! تا اعلام کند آمدنش هجرت است، نه سیر و سیاحت!
تنها آمده است تا در سرزمین پهناور شیفتگان زلال ولایت، قلب هزاران هزار جوینده گم کرده راه را به نور ایمان بیاراید.
آمده است تا رواقهای بلند حرمش، همواره مأمن دلهای خسته و پناه آهوان رمیده از دام دل و دانه دنیا باشد.
امام علی بن موسی علیه السلام یگانه عصر خویش در علم و فضیلت و تقوا بود، اما چونان دیگر امامان (علیه السلام) در تنگنای حکومت حاکمان ناشایست و قدرناشناسی مردم، طلوعی در پشت ابرها غروبی زود هنگام غمگنانه داشت!
چنان که حضرت بارها و بارها یاد کرده بود، سرزمین خراسان محل شهادت آن گرامی شد و این شهادت هر چند بر مردمان این سامان گران آمد، اما می توان باور داشت که شعاع ولایت و محبت رأفت آن عبد صالح الهی و آن حجت بالغه خداوند آن چنان مبارک و ارجمند بود که گستره این سرزمین پهناور را به نور تشیع روشن ساخت و مصداق کامل آن نوید الهی شد که فرمود:
یریدون لیطفؤوا نورالله بافواههم والله متم نوره و لو کره الکافرون کافران در تلاشند تا نور الهی را با دهان و ابزارهای مادی و ناکارآمد خویش خاموش کنند ولی خداوند نورش را به تمامت فروزندگی می بخشد، هر چند کافران خوش نداشته باشد.
امید است این نوشته بتواند شعاعی هر چند اندک از پرتو همواره فروزنده آن امام را به تصویر کشد و این تلاش مورد رضای آن امام رئوف قرار گیرد.

اجمالی از زندگانی امام رضا (علیه السلام)

امام علی بن موسی الرضا (علیه السلام) هشتمین امام شیعه، در روز 11 ذی القعده 148ه.ق در شهر مدینه، جهان را به نور وجود خویش روشن ساخت.
نام شریف او علی وکنیه معروف آن حضرت ابوالحسن و لقب های مشهور آن گرامی رضا، غریب الغربا، معین الضعفا، شمس الشموس و انیس النفوس است.

پدر و مادر:

پدر بزرگوار حضرت رضا (علیه السلام) امام موسی بن جعفر (علیه السلام) هفتمین امام شیعه است و مادر گرامی آن حضرت، بانوی مکرمه ای به نام تکتم که نجمه نیز نامیده می شد و زمانی که خداوند فرزندی چون علی بن موسی (علیه السلام) به وی عنایت کرد، او را طاهره نامیدند، چرا که صدف وجودش، گوهری چون امام معصوم را در خود پرورش داده بود.