فهرست کتاب


تذکره الأحباب

ملا احمد نراقی‏

پنجم: روزه وصال.

و روزه وصال آن است که نیت کند که روز را روزه بگیرد تا وقت سحر و در سحر افطار کند. و هرگاه چنین نیت کند، علاوه بر اینکه فعل حرام کرده است، روزه او نیز باطل است.
و بعضی از فقهاء گفته اند که روزه وصال آن است که دو روز و یک شب روزه بگیرد که در یک شب مطلقاً افطار نکند و روز قبل و بعد آن را - هر دو - روزه بگیرد(197). و ظاهر آن است که این نیز حرام باشد، اگر چه اقوی آن است که معنای روزه وصال، همان اول است.
و مخفی نماند که حرام بودن در صورتی است که افطار نکردن آن تا سحر به نیت روزه باشد، اما اگر افطار نکردن به جهتی دیگر باشد، مانند افطار شخصی، یا مشغول بودن به شغلی، یا غیر اینها، حرام نیست، اگر چه احوط آن است که به هیچ جهتی از جهات افطار کردن را تا سحر تأخیر نیندازد.

ششم: روزه نذر معصیت.

یعنی نذر کند که هرگاه فلان معصیت از برای او میسر شود، به شکرانه آن روزه بگیرد. و هرگاه همچنین نذری بکند، نذر او منعقد نمی شود. اما هرگاه نذر کند که هرگاه فلان معصیت از آن سر زند، به جهت زجر نفس روزه بگیرد، نذر او منعقد می شود و حرام نیست، بلکه بعد از نذر و سر زدن معصیت، واجب است که روزه را بگیرد.

هفتم: روزه زن بدون اذن شوهر.

هرگاه روزه سنتی باشد، حرام است بر زن بدون اذن شوهر روزه سنتی گرفتن، مطلقاً؛ خواه زن دایمی باشد یا متعه، و خواه شوهر حاضر باشد یا به سفر رفته باشد. و فرقی نیست میان اینکه صریحاً منع کند از روزه گرفتن، یا زن نداند که راضی است یا نه. و ظاهر آن است که هرگاه اذن فحوی بر رضای او باشد، کفایت می کند.