فهرست کتاب


جلوه های عاشورا

بخش فرهنگی دفتر مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی فاضل لنکرانی مدظله العالی‏

گریه امیرالمومنین علی(علیه السلام)

ابن عباس می گوید:همراه امام علی (علیه السلام)در جنگ صفین از سرزمین نینوا می گذشتیم،به من فرمود:آیا این مکان را می شناسی؟گفتم:نه!فرمود:اگر همانند من آن را می شناسی؟گفتم:نه!فرمود:اگر همانند من آن را می شناختی از این جا عبور نمی کردی،مگر آن که مانند من می گریستی.آن گاه امام گریه ای سرداد تا این که اشک از محاسن مبارکشان سرازیر شد.این عباس می گوید:ما نیز همراه ایشان گریستم.امام(علیه السلام)فرمود: شگفتا!ما را با آل ابوسفیان و آل حزب،حزب شیطان و اولیای کفر،چه کار؟در همین حال فرمود:ای عبدالله ! صبر و مقاومت داشته بالش و آن گاه بسیار گریست و ما با او گریستم،به گونه ای که آن حضرت با صورت به زمین فرود آمد و از هوش رفت و پس از مدتی به هوش آمد.(34)
اصبغ بن نباته نیز می گوید: همراه علی (علیه السلام)از سرزمین کربلا گذر کردیم،محل سوار شدن،پیاده شدن و محل ریختن خون شهدا را به من نشان داد و فرمود:در این محل جوانانی از آل محمد(صلی الله علیه و آله و سلم) کشته می شوند که آسمان ها و زمین بر آنها گریه خواهند کرد.(35)

سوگواری امام زین العابدین (علیه السلام)

امام سجاد (علیه السلام) با وجود این که همگان را توصیه به شکیبایی می فرمود، اما آن قدر واقعه کربلا بر ایشان سنگینی می نمود که پس از بازگشت از کربلا تا پایان عمر گریه زیادی می کردند، به گونه ای که نزدیکان ایشان می ترسیدند، حضرت جانشان را از دست بدهند. امام باقر (علیه السلام) فرمود:
ان زین العابدین (علیه السلام) کان مع حلمه الذی لا توصیف به الرواسی و صبره الذی لا یبلغه الخل المواسی شدید الجزع و الشکوی لهذه المصیبه و البلوی بکی أربعین سنه بدم مسفوح و قلب مقروح و یقطع نهاره بصیامه و لیله بقیامه فاذا أحضر الطعام لافطاره ذکره قتلاه و قال و اکرباه و یکرر ذلک و یقول قتل ابن رسول الله جائعا قتل ابن رسول الله جائعا قتل ابن رسول الله عطشانا حتی یبل ثیابه.قال أبوحمزه الثمالی سئل عنه عن کثره بکائه فقال:ان یعقوب فقد سبطا واحدا من أولاده فبکی علیه حتی ابیضت عیناه و ابنه حی فی الدنیا ولم یعلم انه مات و قد نظرت الی أبی و سبعه عشر من اهل بیتی قتلوا فی ساعه واحده فترون حزنهم یذهب من قبلی(36)؛
امام زین العابدین (علیه السلام) با شکیبایی وصف ناپذیر و صبر مثال زدنی اش، بر مصیبت پدر و سایر خاندانش گریه زیادی می کرد. ایشان با دلی محزون حدود 40 سال گریست. شب هنگام که برای حضرت افطار می آوردند، یادی از شهادت اهل بیت در کربلا کرده و می فرمود: فرزند پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) گرسنه و تشنه به شهادت رسید! آن قدر می گریست تا جامه اش از اشک چشمانش خیس می شد. ابو حمزه ثمالی می گوید:از علت گریه فراوان آن حضرت پرسیده شد؟ فرمود: یعقوب یکی از فرزندانش را گم کرد ، در فراق او آن اندازه گریست تا بینایی خویش را از دست داد، در حالی که فرزندش زنده بود و او نمی دانست که فرزندش از دنیا رفته است؛ من با چشم خویش پدر و هفده نفر از خاندانم را دیدم که در مدت کوتاهی به شهادت رسیدند، چگونه توقع دارید که این مصیبت سنگین از قبلم رخت بربندد؟.

عزاداری و سوگواری امام باقر (علیه السلام)

امام باقر (علیه السلام) نیز در حالی که کودکی بیش نبودند در کربلا حضور داشتند و به همراه سایر اهل بیت(علیه السلام) اسارت را تحمل کردند. بنابراین با توجه به ملکه عصمت در وجود آن حضرت نمی توان گفت: ایشان چیزی از آن دوران به یاد نداشتند. لذا آن حضرت نیز برای جدش ابی عبدالله(علیه السلام) گریه می کرد و در خانه وجود خود مجلس سوگواری و عزاداری تشکیل می داد.