پیامبر اعظم در نهج البلاغه

نویسنده : قادر فاضلی

ب - برگزیدگی در اکملیت

یکی دیگ از وجوه اصطفا، اکملیت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم است.
زیرا وی هم خودش و هم دینش کامل تر از انبیا و ادیان قبل از اوست.
هیچکس به این مقام نایل نشده و خداوند سبحان تنها وی را به این مقام برگزیده است.

ج - برگزیدگی در اقدمیت

با اینکه وجود اقدس آن جناب بعد از وجود مقدس همه انبیا به دنیا آمده است ولی وجود معنوی وی قبل از همه بود و اقدام پیامبران بلکه همه مخلوقات بوده است که خود آن جناب در حدیثی بدان چنین اشاره می فرماید که:
اول ما خلق الله نوری(63).
اولین چیزی که خداوند آفرید، نور من بوده است.
در حئیث دیگر فرمود:
نحن الاخرون السابقون(64).
ما آخریهای اولی هستیم.
یعنی اگر چه ما از نظر وجود مادی آخر از همه برگزیدگان الهی به دنیا آمده ایم ولی از نظر وجود معنوی قبل از آنها بوده ایم و به این مقام برگزیده شده ایم.
مولوی این معنی را به شعر در آورده و گفته است:

بهر این فرموده است آن ذوفنون - رمز نحن الاخرون السابقون
گر به صورت من ز آدم زاده ام - من به معنی جد جد افتاده ام
پس زمن زایید در معنی پدر - پس زمیوه زاد در معنی شجر
از پی من بوده اش سجده ملک - وز پی من رفت تا هفتم فلک
اول فکر آخر آمد در عمل - خاصه فکری که بود وصف ازل(65)

حقیقت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم

علی علیه السلام در بیان حقایق وجودی انبیا کلام بسیار شریف و عزیزی دارد که در شان عزت انبیا می باشد.
وی همه انبیا را از اصلاب پاک و شریف می داند که به امر الهی این حقایق نورانی نسل به نسل ادامه یافت تا اینکه نوبت به اشرف انبیا و خاتمشان رسید.
شاید کلام شیخ محمود شبستری ناظر به این فراز از خطبه 94 امیرالمؤمنین بوده است که در صفحه قبل بیان شد.
حضرت امیرالمؤمنین بعد از بیان حقیقت وجودی انبیای عظام در خصوص نبی اعظم صلی الله علیه و آله و سلم منی فرماید:
حتی افضت کرامه الله سبحانه و تعالی الی محمد صلی الله علیه و آله و سلم فاخرجه من افضل المعادن منبتا و اعز الارومات معرسا من الشجره التی صدع منها انبیاه و انتخب منها امناده.
عترته خیر العتر، و اسرته خیر الاسر و شجرته خیر الشجره، نبتت فی حرم و سبقت فی کرم، لها فروع طوان و ثمر لاینال فهو امام من اتقی و بصیره من اهتدی.
سراج لمع ضووه و شهاب سطح نوره و برق لمعه سیرته القصد و سنته الرشد و کلامه الفضل و حکمه العدل ارسله علی حین فتره من الرسل و هفوه عن العمل و غباوه من الاحم.
آنگاه که کرامت خداوندی - سبحانه و تعالی - به محمد منتهی گشت، آن وجود مقدس را از برترین معادن رویاننده و عزیزترین اصول و ریشه ها برای کاشتن بیرون آورد.
از آن درختی که خداوند آن را بشکافته و پیامبرانش را از آن بیرون آورده و امنای خود را از آن برگزیده است.
عترت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم بهترین عترتهاست و دودمانش بهترین دودمانها و درختش بهترین درختها که در حرم روییده شده و به رشد رسیده است در کرامت و مجد و شرف بر همه سبقت گرفت.
برای آن درخت شاخه هایی است بلند و ثمری است غیر قابل وصول.
آن حضرت پیشوای کسی است که تقوا بورزد و وسیله بینایی است برای کسی که هدایت یافته باشد.
چراغی است که روشنایی اش درخشیده و ستاره ای است که نورش بارز و آشکار است و آتش زنه ای است که لمعان برق تولید نموده است.
سیرتش اعتدال و سنت اش رشد و کلام او جدا کننده حق از باطل و حکم او عدل محض است.
خداوند سبحان او را در فاصله ای از پیامبران و دوران لغزش جوامع از عمل و جهل و کودنی امت فرستاد(66).
مستقره خیر مستقره و منبته اشرف منبت فی معادن الکرامه و مماهد السلامه قد صرفت نحوه افئده الابرا و شنیت الیه ازمه الابصار.
قرارگاه او بهترین قرارگاه است و منشاء روییدن وجود آن حضرت بهترین منشاها.
در معادن کرامت و گهواره های پاک و سالم، دلهای نیکوکاران به سوی او گشته و مهارهای بصیرتهای مردم بینا به آنها منعطف شده است(67).
فصل سوم