پیامبر اعظم در نهج البلاغه

نویسنده : قادر فاضلی

2. شهادت بر رسالت پیامبر

رسالت بعد از بندگی است؛ تا بندگی نباشد رسالت و نبوت حاصل نمی شود بنابراین همگان بدانند که همه کمالات بر پایه بندگی استوار است.

3. شهادت به جاهلیت عرب در زمان بعثت

گواهی می دهد که عرب زمان بعثت در جاهلیت محض به سر می برد.
بنابراین کمالات حاصله توسط پیامبر جز خود پیامبر تکیه گاهی ندارد.
پیامبر همانند عموم شخصیتهای اجتماعی نیست که محصول جامعه خود باشند.
جامعه انقلابی و جامعه علمی شخصیت علمی و جامعه عرفانی شخصیت انقلابی و جامعه علمی شخصیت علمی و جامعه عرفانی شخصیت عرفانی و... داشته باشد.
بلکه پیامبر محصول خداوند است.
عرب زمان بعثت جز توحش و جهل و... چیز دیگری نداشت، بنابراین علی علیه السلام گواهی می دهد که پیامبر در چه زمانی مبعوث شد و چه تحولی در چه جامعه ای ایجاد کرد.

4. شهادت بر رشد جامعه بعد از رسالت

با این گواهی امام علیه السلام نقش پیامبر را در تعالی جامعه بیان می کند تا آیندگان گمان نکنند که پیامبری آمد و رفت و کار مهمی صورت نگرفت.
بلکه بعثت پیامبر موجب شکوفایی جامعه و تحقق عدالت و میانه روی و دور شدن مردم از جهل و غفلت و عناد و... گردید.
... و اشهد ان محمد عبده و رسوله، ارسله و اعلام الهدی دارسه و مناهج الدین طامسه فصدع بالحق و نصح للخلق و هدی الی الرشد و امر بالقصد.
شهادت می دهم به اینکه خدایی جز خداوند واجب الوجد یگانه نیست، شهادتی ناشی از ایمان و یقین و اخلاص و اعتقاد، شهادت می دهم به اینکه محمد بنده و فرستاده اوست؛ خداوند او را در موقعی فرستاد که نشانه های هدایت کهنه گشته و مسیرهای روشن دین محو شده بود.
او برای حق قیام و آن را آشکار ساخت و مردم را به رشد هدایت نمود و امر به اعتدال فرمود، درود خدا بر او و فرزندانش باد(44).