حضرت معصومه (سلام الله علیها) فاطمه دوم

نویسنده : محمد محمدی اشتهاردی

پرتوی از تلألوء زهرا (علیها السلام)

آیتی از خداست معصومه - لطف بی انتهاست معصومه
جلوه ای از جمال قرآن را - چهره ای حق نماست معصومه
عطر باغ محمدی دارد - زاده مصطفی است معصومه
پرتوی از تلألوء زهرا - گوهری پربهاست معصومه
ماه عفت نقاب آل کسا - دختر مرتضی است معصومه
اختری در مدار شمس شموس - یعنی اخت الرضاست معصومه
زائران! یک در بهشت اینجاست - تربتش باصفا است معصومه
در توسل به عترت و قرآن - باب حاجات ماست معصومه
از مدینه به قصد خطه طوس رهروی خسته پاست معصومه
تا زیارت کند برادر خود - فکر و ذکرش دعاست معصومه
روز و شب عاشق بیابان گرد - خواهری باوفاست معصومه
یا مگر اوست زینب دگری - کز برادر جدا است معصومه
تا بدانی که نیمه ره جان داد - بنگر اکنون کجاست معصومه
از وطن دور و از برادر دور - حسرتش غم فزاست معصومه
گر چه نشکسته سینه و پهلویش - در دلش داغ هاست معصومه
داغ زهرا و داغ اجدادش - وارث کربلاست معصومه
هر حسینیه بیت اوست حسان - چون که صاحب عزاست معصومه(1)

پیش سخن

در پناه بارگاه ملکوتی حضرت معصومه (علیه السلام)

آگاهی به فرهنگ و روش زندگی پرافتخار خاندان پیامبر (علیه السلام) و آل علی و پناهندگی معنوی و علمی به این پناهگاه مطمئن و استوار، یکی از اصیل ترین راه های شناخت اسلام ناب و بهره مندی از آن است، چرا که آن از سرچشمه زلال اسلام آب نوشیده اند، و تبلوری از مکتب حیات بخش پیامبر اسلام (صلی الله و علیه و آله و سلم)هستند.
در این میان، آگاهی به زندگی حضرت معصومه (علیه السلام) که گلی درخشان از گلستان خاندان نبوت، و حرمش دارالشفای آل محمد (صلی الله و علیه و آله و سلم)است، و آگاهی به سرزمین مقدس قم از قدیم و ندیم، و برکات این سرزمین، و حوزه علمیه آن، و آثار درخشان حوزه، و ماجرای مسجد جمکران و پایگاه بودن قم برای حکومت جهانی حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف)و... هر کدام فرهنگی پربار و سازنده است، که موجب هدایت و رشد بیشتر شده و ما در مسیر ترقیات معنوی، مددکاری نیرومند، در سطح عالی خواهد بود.
بر همین اساس، به عنوان برگرفتن خوشه ای از این خرمن یا لیوان آبی از این دریا، به نگارش این کتاب اقدام گردید، چرا که این امور از شعائر و نشانه های دین است، و باید نشانه های دین را که نقش به سزایی در سازندگی و باسازی و سازماندهی معنوی و فرهنگی دارند، ارج نهاد و حریم آنها را حفظ کرد، چنان که قرآن می فرماید: و من یعظم شعائر الله فانها من تقوی القلوب؛
و هر کس نشانه های الهی را بزرگ دارد، این کار نشانه تقوای دلهاست(2)
و مفهوم سوره کوثر، بیانگر استواری و برقراری همیشگی آثار خاندان نبوت ، و بهره گیری قاطع از این آثار و جلوگیری از گزند دشمنان است.