غربت در کوچه بنی هاشم

نویسنده : مهدی مهدوی

سرود شعف

عجب گلی به گلستان عشق رونق داد - چه تحفه ای به رسول گرامیش حق داد
جمال عصمت کبری که آشکار شد - هر آنکه اهل طمع بود خوار و رسوا شد
بگو به ساقی کوثر که کوثر آمد - یگانه حامی و غمخوار و همسرت آمد
گلی که رشک ریاض جنان بود او شد - زعطر آن متعطر تمام دنیا شد
لوای عصمت و عفت به اهتزاز آمد - چه نغمه خوشی از جنانب حجاز آمد
یگانه ای که نظیرش میان زنها نیست - به پیش شوکت او در قیاس مریم کیست
به عرش و فرش سرود شعف طنین افکند - خدا به چهره زهرای خویش زد لبخند
همای عشق فکنده است سایه بر سرها - چرا که آمده از راه عشق دلبرها
فضای مکه تجلی گه فروغ خدا است - بگو به موسی عمران مراد تو اینجاست
ضیاء این مه تابان گرفته هستی را - ببین ز باده عشقش به خلق مستی را
امام نیست ولی حجت خدا بر اوست - زهر نبی به جز از باب خویش بهتر اوست
اگر حمایت او از علی و آن نبود - برای هیچکسی ره سوی کمال نبود
محب مخلص زهرا زهر عذاب رهد - خدا به مبغض او دمبدم عذاب دهد
دعای (ملتجی) اش این بود که یا الله - عنایتی که رسد میوه دلش از راه
(علی اصغر یونسیان)

چه گوهری

میلاد با سعادت زهرای اطهر است - از یمن مقدمش همه عالم منور است
نور دل محمد و محبوبه خدا - گنجینه امامت و هتمای حیدر است
خیر کثیره داده خدا بهر مصطفی - روشنگر دو عالم و مرآت دوار است
از دامن خدیجه عیان شد چه گوهری - شأنش فزون ز مریم و حوا و هاجر است
بالد به خود خدیجه از این بانوی عظیم - دریای بی کران گهرهای انوار است
باشد بتول و فاطمه، انسیه، طاهره - زهرا که ام اب به جناب پیمبر است
کرده خدای خلقت عالم برای او - ام الائمه فاطمه دریای گوهر است
بگشوده لب سروده مدیحش (طلوع) قم - چون خوشه چنین خرمن آل پیمبر است
(غلامحسین رجبیان)

سرمایه محبت

اشکی بود مرا که به دریا نمی دهم - این است گوهری که به دنیا نمی دهم
گر لحظه وصال حبیبم شود نصیب - آن لحظه را به عمر گوارا نمی دهم
عمری بود که گوشه نشین محبتم - این گوشه را به وسعت صحرا نمی دهم
در سینه ام جمال علی نقش بسته است - این سینه را به سینه سینا نمی دهم
سرمایه محبت زهراست دین من - من دین خویش را به دو دنیا نمی دهم
گر مهر و ماه را به دو دستم نهد قضا - یک ذره از محبت زهرا نمی دهم
امروز بزم ماتم زهرا بهشت ماست - این نقد را به نسیه فردا نمی دهم
در سایه محمد و آل محمدیم - این سایه را به سایه طوبی نمی دهم
من بنده امام زمانم، (مویدم) - هرگز ز دست دامن مولا نمی دهم