فهرست کتاب


آداب معاشرت با مردم در سیره و سخن پیشوایان ترجمه کتاب العشرة وسایل الشیعه

شیخ حر عاملی ترجمه:محمد علی مقدس

باب یکصد و سی و یکم: استحباب مانقه (در آغوش گرفتن) و احوالپرسی مومن

1. عن أبی جعفر و أبی عبدالله علیهما السلام قالا: .یما مومن خرج الی أخیه یزوره عارفا بحقه کتب الله له بکل خطوة حسنة و محیت عنه سیئة، و رفعت له درجة، فاذا طرق الباب فتحت له أبواب السماء فاذا التقیا و تصافحا و تعانقا أقبل الله علیهما بوجهه، ثم باهی بهما الملائکة فیقول: انظروا الی عبدی تزاورا و تحابا فی، حق علی أن لا أعذبهما بالنار بعد ذلک الموقف الحدیث.
عبدالله بن محمد جعفی از امام باقر و امام صادق علیهما السلام روایت کرده که فرمودند: هر مومنی که برای دیدار برادر خود خارج شود و حق او را بشناسد، خداوند در مقابل هر قدمی که بر می دارد حسنه ای برایش می نویسد و گناهی از او پاک می شود. و یک درجه بالا می رود، و هنگامی که در خانه را می زند. درهای آسمان برایش گشوده می شود. وقتی یکدیگر را ملاقات و با هم مصافحه و معانقه(23) می کنند، خداوند آنانرا مورد توجه قرار داده و به آنان بر ملائکه مباهات می کند و می گوید: به بنده من بنگرید که به خاطر من با یکدیگر دیدار و دوستی می کنند. بر عهده من است که پس از این برنامه، آنرا به آتش (جهنم) معذب نسازم.
- در ادامه این حدیث ثواب زیادی برای اینکار ذکر شده است.
2. عن أبی عبدالله (علیه السلام) قال: ان المومنین اذا اعتنقا غمرتهما الرحمة، فاذا التزما لا یریدان بذلک الا وجه الله و لا یریدان غرضا من أغراض الدنیا قیل لهما: مغفور لکما فاستأنفا فاذا أقبلا علی المساءلد قالت الملائکة بعضها لبعض: تنحوا عنهما، فان لهما سرا و قد ستره الله علیهما الحدیث.
اسحاق بن عمار از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده که فرمود: وقتی دو مومن با یکدیگر معانقه می کنند رحمت الهی آنانرا فرا می گیرد، وقتی یکدیگر را در آغوش می گیرند، و قصدشان تنها خشنودی خداست نه اغراض دنیوی، به آنان گفته می شود: گناهان شما بخشیده شد، کار (خیر) را از سر گیرید، و هنگامی که به گفتگو می پردازند ملائکه به یکدیگر می گویند: از آنان کناره گیری کنید که بین ایشان اسرار و رموزی است که خدا آنرا مستور داشته است. (حدیث ادامه دارد)
3. عن أبی عبدالله (علیه السلام) فی حدیث أنه قال له: لا تمل من زیارة اخوانک فان المومن اذا لقی أخاه فقال له مرحبا کتب له مرحبا الی یوم القیامة، فاذا صافحه أنزل الله فیما بین ابهامهما مائة رحمد تسعة و تسعون منها لأشدهما حبا لصاحبه، ثم أقبل الله علیهما بوجهه فکان علی أشدهما حبا لصاحبه أشد اقبالا فاذا تعانقا غمرتهما الرحمة، ثم ذکر بقید الحدیث نحو الحدیث السابق.
اسحاق بن عمار ضمن حدیثی از امام صادق (علیه السلام) نقل کرده که باو فرمود: از دیدار دوستانت ناراحت نباش، چرا که وقتی مومن با برادر خود ملاقات و احوالپرسی می کند - مرحبا می گوید - تا قیامت برای او خوش آمد (: مرحبا) نوشته می شود، و هنگامی که با او دست می دهد، خدا بین دو شست آنان صد رحمت نازل می کند که نود و نه رحمت آن از برای کسی است که رفیق خود را بیشتر دوست می دارد، سپس آنانرا مورد توجه خاص خود قرار می دهد. و باز بیشترین توجه خدا بسوی کسی است که محبتش نسبت به دوست خود بیشتر باشد، و چون با یکدیگر معانقه می کنند رحمت الهی آنانرا فرا می گیرد. (سپس اسحاق دنباله حدیث راکه مانند حدیث قبلی است ادامه داده است.)
مؤلف گوید: در این زمینه احادیث دیگری در اینجا و در باب نماز جعفر (طیار) ذکر شد.

باب یکصد و سی و دوم: انتخاب دوست برای خدا

1. عن محمد بن زید قال: سمعت الرضا (علیه السلام) یقول من استفاد أخا فی الله استفاد بیتا فی الجنة.
محمد بن زید گفت: از حضرت امام رضا (علیه السلام) شنیدم که می فرمود: کسی که دوستی در راه خدا بدست آورد، خانه ای در بهشت بدست آورده است.
2. عن أبی عبدالله جعفر بن محمد، عن آبائه: قال قال رسول الله صلی الله علیه وآله فی حدیث: ما استفاد امرؤ مسلم فائدة بعد الاسلام مثل أخ یستفیده فی الله ثم قال: یا فضل لا تزهدوا فی فقراء شیعتنا فان الفقیر لیشفع یوم القیامد فی مثل ربیعد و مضر ثم قال: یا فضل انما سمی المومن مومنا لأنه یومن علی الله فیجیز أمانه ثم قال أ ما سمعت الله یقول فی أعدائکم اذا رأوا شفاعة الرجل منکم لصدیقه یوم القیامة: فما لنا من شافعین و لا صدیق حمیم.
فضل بن عبدالملک از امام صادق (علیه السلام) و او از پدرانش علیهم السلام روایت کرده که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) ضمن حدیثی فرمود: مرد مسلمان هیچ فائده ای بعد از اسلام بدست نمی آورد که ارزشمندتر باشد از رفیقی که با انگیزه خدائی او را بدست آورد. سپس (امام صادق (علیه السلام) فرمود: ای فضل! درباره شیعیان فقیر ما کوتاهی نکنید، که روز قیامت. هر فقیر باندازه جمعیت طائفه ربیعه و مضر شفاعت می کند، آنگاه فرمود: ای فضل! مومن را از اینجهت مومن می نامند که به خدا اعتماد می کند و خدا هم او را در پناه و امان خود قرار می دهد. سپس فرمود: آیا نشنیده ای که خدا می فرماید: روز قیامت وقتی دشمنان شمامی بینند که شما از دوستانتان شفاعت می کنید، می گویند: ما نه شفاعت کننده ای داریم و نه دوست دلسوزی.)
مؤلف: روایات دیگری در اینزمینه قبلا ذکر شد و بعدا نیز خواهد آمد.

باب یکصد و سی و سوم: استحباب بوسیدن و جای بوسه

1. عن أبی الحسن (علیه السلام) قال: من قبل للرحم ذا قرابة فلیس علیه شی ء و قبلة الأخ علی الخد، و قبلد الامام بین عینیه.
علی بن جعفر از (برادرش) امام کاظم (علیه السلام) روایت کرده که فرمود: کسی که به خاطر خویشاوندی، نزدیکان (محارم) خود را ببوسد مانعی ندارد. و بوسه گاه برادر صورت او و بوسه گاه امام بین دو چشم او می باشد.
2. عن أبی عبدالله (علیه السلام) قال: لیس القبلة علی الفم الا للزوجة و الولد الصغیر.
صباح از امام صادق (علیه السلام) نقل کرده که فرمود: بوسیدن دهان اختصاص دارد به همسر و بچه کوچک.
3. عن أبی عبدالله (علیه السلام) قال: لا یقبل رأس أحد و لا یده الا رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) أو من أرید به رسول الله صلی الله علیه وآله.
رفاعه از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده که فرمود: سرو دست هیچکس را نباید بوسید جز رسول خدا و یا کسی که به احترام رسول خدا او را می بوسند.
4. عن علی بن مزید صاحب السابری قال ندخلت علی أبی عبدالله (علیه السلام) فتناولت یده فقبلتها، فقال: أما آنهالاتصلح الا لنبی أو وصی نبی.
علی بن مزید گویدن بر امام صادق (علیه السلام) وارد شدم، دست او را گرفته بوسیدم، امام فرمود: آگاه باش که این کار درباره غیر پیامبران و جانشینان ایشان شایسته نیست.
5. عن یونس بن یعقوب قال: قلت لأبی عبدالله (علیه السلام): ناولنی یدک أقبلها، فأعطانیها فقلت: جعلت فداک رأسک، ففعل فقبلته، فقلت: جعلت فداک رجلک قال: أقسمت أقسمت أقسمت ثلاثا و بقی شی ء و بقی شی ء و بقی شی ء.
یونس بن یعقوب گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: دستت را بده تا ببوسم، دستش را جلو ااورد. گفتم: فدایت گردم، سرتان را، سرش را جلو آورد و بوسیدم، گفتم فدایت شوم، پایت را. سه مرتبه فرمود: نه به خدا، نه به خدا، نه به خدا، دیگر چیزی مانده؟ چیزی مانده؟ چیزی مانده؟
6. عن أبی عبدالله (علیه السلام) قال: ان لکم لنورا تعرفون به فی الدنیا حتی ان أحدکم اذا لقی أخاه قبله فی موضع النور من جبهته.
یونس بن ظبیان از امام صادق (علیه السلام) نقل کرده که فرمود: شما دارای نوری هستید که در دنیا به آن شناخته می شوید تا آنجا که وقتی یکی از شما برادر خود را دیدار می کند، جایگاه نور را در پیشانی او می بوسد.
7. عن أحمد بن ابراهیم بن ادریس، عن أبیه قال: رأیته یعنی صاحب الزمان (علیه السلام) بعد مضی أبی محمد (علیه السلام) حین أیفع و قبلت یدیه و رأسه.
ابراهیم بن ادریس گوید: بعد از درگذشت امام حسن عسگری (علیه السلام) او یعنی صاحب الزمان (علیه السلام) را که بالغ شده بود دیدم، و دستها و سرش را بوسیدم.
8. علی بن جعفر فی کتابه عن أخیه قال: سألته عن الرجل أ یصلح له أن یقبل ارجل أو المرأة؟ قال: الأخ و الابن و الأخت و الابنة و نحو ذلک فلا بأس.
علی بن جعفر در کتاب خود از برادرش امام کاظم (علیه السلام) روایت کرده، می گوید: از او سوال کردم: شایسته است که مرد، مرد یا زنی را ببوسد؟ فرمود: بوسیدن برادر و پسر و خواهر و دختر و مانند آنها مانعی ندارد.
مؤلف: روایات دیگری به همین مضمون قبلا گذشت.