قصص الرسول یا داستانهایی از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم)

نویسنده : قاسم میرخلف زاده

مقدمه

بسم الله الرحمن الرحیم
بر احدی از مسلمانان و یهود و نصاری و سایر فرق و مذاهب عالم، شبه و تردیدی نیست که پیغمبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) حضرت محمد بن عبدالله، 1377 سال شمسی پیش از این مطابق با سال چهلم عامل الفیل و سال 621 میلادی در زمانیکه شرک و بت پرستی سر تا سر عالم را فرا گرفته بود، در جزیره العرب بت پرستی، در ایران آتش پرستی، در هندوستان گاو پرستی و عبادت خورشید و ماه و ستارگان رواج بسزائی داشت، طایفه یهود نیز بت پرستی و بدعتهای دیگر و نصاری و رومیان تثلیت و شرک و خرافات دیگر بسر می بردند، در مکه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) ادعای نبوت کردند و سیزده سال در مکه به دعوت قریش و سایر قبایل عرب به توحید و خداپرستی مشغول و پس از آن به مدینه طیبه هجرت و ده سال نیز در مدینه مردم را به دین اسلام دعوت نمودند و در ظرف این مدت اکثر مردم جزیره العرب دعوت او را پذیرفته و به دین اسلام مشرف شدند و اکثر کشورها مانند ایران و روم و سوریه دعوت حضرت را پذیرفته و از آن زمان تا این تاریخ هیچ عصر و زمانی نیامد که مسلمین منقرض شوند و نواتر آنها قطع گردد، بلکه جمعیت آنها روز به روز روبه تزاید بوده است.
از دوست و دشمن خبر دادند که پیغمبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) دارای مکارم اخلاق و صفات برجسته و اعمال نیک چه قبل از بعثت و چه بعد آن داشته اند، اما قبل از بعثت به قدری حضرت در راستگوئی و امانت و رفتار نیک مشهور بودند که او را محمد امین می نامیدند.
اما بعد از بعثت نیز به قدری حضرت با مردم به حسن خلق و نیکی سلوک نمودند که بسیاری از اشخاص بواسطه همین اخلاق به حضرت ایمان آوردند و با اینکه قریش و مشرکین و اهل کتاب مخصوصاً طایفه یهود دشمن سر سخت حضرت بودند که نتوانستند چه قبل از بعثت و چه بعد از آن کوچکترین نقطه ضعفی در اخلاق و کردار و رفتار حضرت پیدا کنند.
اخلاق حضرت یکی از بزرگترین معجزات بوده و معجزات رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) به دو قسمت تقسیم می شوند.
1 - معجزاتی به زمان خود حضرت اختصاص داشته.
2 - معجزاتی که بعد از آن می باشد.
قسمتی از معجزات زمان خود حضرت عبارتند از:
شق القمر؛ سخن گفتن با حیوانات؛ سایه انداختن ابر بر سر آن حضرت؛ ناله کردن ستون مسجد از فراق او؛ تسبیح سنگ ریزه در دست حضرت؛ بیرون آمدن آب از میان انگشتان؛ ساطع شدن نور از جبین مبارکشان؛ گاهی حضرت انگشتان خود را بلند می کردند و انگشتان مبارکشان مانند ده شمع، روشنی می داد، بوی خوش آن جناب چنانکه از راهی می رفتند، تا دو روز و زیاده از آن هر که از آن راه می رفت می دانست حضرت از آن راه گذشته است؛ هرگز بوی بد به مشام آن حضرت نمی رسید؛ هر جائی که آب دهان می افکندند در آنجا برکت بهم می رسید، و به هر صاحب دردی که می مالیدند شفا می یافت؛ دست حضرت به هر طعامی که می رسید پربرکت می شد؛ حضرت همه لغات را می فهمیدند و به جمیع لغات سخن می گفتند؛ در محاسن شریف حضرت 17 موی سفید بود که مانند آفتاب می درخشید و...
معجزاتی که بعد از آن حضرت باقی ماند:
1 - قرآن مجید که از بزرگترین معجزات آن حضرت است.
2 - علوم و معارف و احکام و قوانینی که از پیامبر یا بواسطه جانشینان آن حضرت انتشار یافته.
3 - اخباری است که از امور و وقایع آینده خبر داده اند.
4 - حکمت ها و مواعظ و کلمات قصاری است که در موضوعات مختلف از آن حضرت بیان شده.
بعضی از علما 4000 معجزه برای آن حضرت نقل کرده اند که ما حدود 70 داستان در جلد اول از بدو تولد تا معراج رفتن و بعضی از داستان از اصحاب و یاران آن حضرت ذکر نموده ایم و 77 داستان در جلد دوم از اخلاق رفتار و زهد و شوخی ها، مواعظ و سخنان، معجزاتی و کرامات و... به رشته تحریر در آورده ایم که انشاء الله مورد رضایت حق تعالی و رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و ائمه (علیهما السلام) خصوصاً حضرت ولی عصر ارواحنا فداه قرار گیرد و دعای حضرت شامل حال همه ما محضوصاً مقام معظم رهبری (حفظه الله) شود و روح پر فتوح حضرت امام خمینی و عزیزانش و برادرم شهید احمد میر خلف زاده و شهدای ایران با شهدای کربلا محشور فرماید.
والسلام علینا و علی عباد الله الصالحین
قاسم میر خلف زاده

معصوم اول پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم

نام: محمد، احمد (صلی الله علیه و آله و سلم).
لقب معروف: رسول الله، خاتم پیامبران.
کنیه: ابولقاسم.
پدر و مادر: عبدالله و آمنه.
وقت و محل تولد: طلوع فجر روز جمعه 17 ربیع الاول سال 571 میلادی چهل سال قبل از بعثت در مکه.
مرگ پدر و مادر و جد: بعد از مرگ پدر به دنیا آمد در 5 یا 6 سالگی مادرش و در سن 8 سالگی جدش عبدالمطلب را از دست داد.
دوران نبوت: 23 سال، از چهل سالگی تا 63 سالگی 13 سال در مکه و 10 سال در مدینه.
وقت و محل رحلت و مرقد شریف: روز دوشنبه 28 ماه صفر سال 11 هجرت در مدینه در سن 63 سالگی رحلت و بنا به روایتی مسموم و شهید و مرقد شریفش در مدینه کنار مسجدالنبی.

او محمود و من محمد هستم

رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود:
من شبیه ترین مردم به حضرت ابراهیم (علیه السلام) هستم و حضرت ابراهیم شبیه ترین افراد به آدم (علیه السلام) در خلق و خلقت بود، حق تعالی مرا از بالای عرش پر عظمت و جلال خود به ده نام نامیده و صفت مرا بیان کرده و به زبان هر پیامبری بشارت مرا به قوم خود داده و در تورات و انجیل نام مرا بسیار یاد کرده و نام مرا از نام بزرگوار خود مشتق نمود.
نام او محمود است و نام مرا محمد نام نهاد و مرا در بهترین قرنها و در میان نیکوترین امت ها ظاهر گردانید.
در تورات مرا احید نامید زیرا که به توحید و یگانه پرستی خدا مبعوث شده ام و جسدهای امت من بر آتش حرام گردیده است.
در انجیل مرا احمد نامید زیرا که من محمودم در آسمان، و امت من حمد کنندگانند.
در زبور مرا ماحی نامید، زیرا که به سبب من از زمین عبادت بت ها را محو می نماید.
در قرآن مرا محمد نامید، زیرا که در قیامت همه امت ها مرا ستایش خواهند کرد و کسی در قیامت شفاعت نخواهد کرد مگر به اذن من.
در قیامت مرا حاشر خواهند نامید زیرا زمان امت من به حشر متصل است.
و مرا موقف نامید، زیرا که من مردم را نزد خدا به حساب می دارم.
و نیز مرا عاقب نامید زیرا که من از عقب پیامبران آمده ام و بعد از من پیامبری نیست.
و من رسول رحمت و رسول توبه و رسول ملاحم یعنی جنگ ها و منم مقفی که از قفای انبیاء مبعوث شده ام و منم قسم یعنی جامع کمالات.
پروردگارم بر من منت گذاشت و گفت ای محمد من هر پیامبری را به زبان امتش فرستادم و بر اهل یک زبان فرستادم و تو را بر هر سرخ و سیاهی مبعوث کردم.
تو را به ترسی که بر دل دشمنان تو افکندم یاری دادم و هیچ پیامبر دیگری را چنین نکردم.
و غنیمت کافران را بر تو حلال گردانیدم و برای احدی قبل از تو حلال نکرده بودم بلکه می بایست غنیمت هایی را که می گفتند بسوزانند.
و به تو و امت تو گنجی از گنج های عرش خود که آن سوره فاتحه الکتاب و آیات سوره بقره است عطا کردم.
و من همه زمین را برای تو و امت تو محل سجده و نماز گردانیدم بر خلاف امت های گذشته که می بایست نماز را در معبدهای خود سجده کنند، و خاک زمین را بر تو پاک کننده گردانیدیم و الله اکبر را به امت تو دادم و یاد تو را با یاد خدا مقرون کردم که هرگاه امت تو مرا به وحدانیت یاد کنند تو را هم به پیامبری یاد کنند.(1)
ای محمد خوشا به حال تو و امت تو