فهرست کتاب


خلاصه آثار شهید مطهری، دفتر دوم «سیری در سیره معصومین علیهم السلام»

مرکز تحقیقات دانشگاه امام صادق علیه السلام

اظهار تأسف برای مظلومانه کشته شدن امام حسین (علیه السلام):

تحریف دیگر در مورد علت عزاداری برای امام حسین (علیه السلام) این است که معمولاً ذاکرین سعی دارند شهادت امام حسین (علیه السلام) را چنان جلوه دهند که شخصی مظلوم و بی تقصیر و بی جهت کشته و نفله شد و ضایع گشت و هدر رفت و معمولاً تذکر حادثه سیدالشهدا از قبیل اظهار تأسف است. آن هم اظهار تأسف از نفله شدن سیدالشهدا که افسوس که آقا نفله شد. می گویند: امام حسین (علیه السلام) در کربلا به دست یک عده مردم تجاوز کار، بی تقصیر کشته شد، پس این تأثر آور است!
من هم قبول دارم امام حسین (علیه السلام) بی تقصیر کشته شد. امام حسین (علیه السلام) بی تقصیر کشته شد، اما همین؟! یک آدم بی تقصیر به دست یک عده متجاوز کشته شد؟! روزی هزار نفر آدم بی تقصیر به دست آدمهای باتقصیر کشته می شوند. روزی هزار نفر آدم در دنیا نفله می شوند و تأثر آور است، اما آیا این نفله شدنها ارزش دارد که سالهای زیاد، قرنهای زیاد، ده قرن، بیست قرن، سی قرن، مطرح باشد و ما بنشینیم و اظهار تأثر کنیم که حیف، حسین بن علی (علیه السلام) نفله شد، خونش هدر رفت! حسین بن علی (علیه السلام) بی تقصیر کشته شد، به دست افرادی متجاوز کشته شد!
اما تنها کسی که نفله شد و برای هر قطره خون خود ارزش بی نهایت قرار داد، امام حسین (علیه السلام) بود. کسی که موجی ایجاد کرد که قرنها کاخهای ستمگران را لرزاند و می لرزاند و نامش با آزادی و برابری، با عدالت و توحید خداپرستی و ترک خودپرستی یکی شده، چگونه هدر رفته است؟! ما هدر رفته ایم که عمری را جز در پستی و نکبت زندگی نکرده و نمی کنیم(323).

کتابهای مشتمل بر تحریفات و مطالب دروغین

دو سه روز قبل از محرم سال 1389ه ق به مناسبت این که می خواستم در اطراف تحریفات در واقعه تحریفات تاریخی کربلا بحث کن، به وسیله تلفن از آقای علی اکبر غفاری مدیر مؤسسه کتابفروشی صدوق، دروغترین کتاب های مقتل را خواستم. نظر هر دو نفر ما به اسرار الشهاده بود. ایشان این کتاب را نداشت و قول داد تهیه کند، اما بعد از دو سه روز تلفن کرد که از هر کتافروش خواستم او هم دنبال این کتاب بود، زیرا مشتری زیاد دارد و همه اهل منبر هستند، با این تفاوت که شما برای انتقاد و آنها برای نقل و استفاده می خواهند. در این جا جهت آشنایی، به چند نمونه مهم از این کتابها اشاره می کنیم؛ مثلاً کتاب منتخب شیخ طریحی مشتمل بر موهونهایی از قبیل عروسی قاسم و زنده دفن کردن حضرت عبدالعظیم در ری است. کتابهای برغانیهای قزوینی نیز مشتمل بر برخی اکاذیب است(324). اما

کتابهای مهمتر در این زمینه عبارتند از: کتاب روضة الشهدا، اثر ملا حسین کاشفی:

کتاب معروفی است به نام روضة الشهدا که نویسنده آن ملاحسین کاشفی است. حاجی نوری می گوید: این داستان زعفر جنی و عروسی قاسم، اول بار در کتاب این مرد نوشته شده و من این کتاب را ندیده بودم و خیال می کردم در آن یکی دو تا از این حرفهاست. بعد که این کتاب را که به فارسی هم هست و تقریباً 500 سال پیش تألیف شده است دیدم، فهمیدم سرار دروغ و تحریف است.
ملاحسین مرد ملا و باسوادی بوده و کتابهایی هم دارد و صاحب انوار سهیلی است. تاریخش را هم که می خوانیم معلوم نیست شیعه بوده یا سنی و اساساً مرد بوقلمون صفتی بوده است؛ بین شیعه ها که می رفته، خود را شیعه صد در صد و مسلم معرفی می کرده و بین سنیها که می رفته خودش را حنفی نشان می داده است. اولین کتابی که در مرثیه به فارسی نوشته شده همین کتاب روضة الشهدا است که در پانصد سال پیش نوشته شده است. قبل از این کتاب، مردم به منابع اصلی مراجعه می کردند. شیخ مفید رضوان الله علیه ارشاد را نوشته است و چقدر متقن نوشته است. ما اگر به ارشاد شیخ مفید خودمان مراجعه کنیم، احتیاج دیگری نداریم. وقتی که این کتاب را خواندم دیدم، حتی اسمها جعلی است! یعنی در اصحاب امام حسین (علیه السلام) اسمهایی را ذکر می کند که اصلاً وجود نداشته اند، در میان دشمن اسماهایی را می گوید که همه جعلی است. داستانها را به شکل افسانه در آورده است.
این کتاب چون اولین کتابی است که به زبان فارسی نوشته شد لذا مرثیه خوآنها که اغلب بی سواد بودند، به کتابهای عربی مراجعه نمی کردند، همین کتاب را می گرفتند و در مجالس، از رو می خواندند. این است که امروز مجالس عزاداری امام حسین (علیه السلام) را روضه خوانی می گوییم. در زمان امام حسین (علیه السلام) و حضرت صادق (علیه السلام) و مام حسین عسکری (علیه السلام) اصطلاح روضه خوانی رایج نبود و بعد، در زمان سید مرتضی و خواجه نصیر الدین طوسی هم روضه خوانی نمی گفته اند. از پانصد سال پیش به این طرف اسمش روضه خوانی شده است. روضه خوانی، یعنی خواندن کتاب روضة الشهدا؛ یعنی خواندن همان کتاب دروغ. از وقتی که این کتاب به دست مردم افتاد، کسی تاریخ واقعی امام حسین (علیه السلام) را مطالعه نکرد(325).