رؤیای نور

نویسنده : رضا استادی

دروازه نجف

سوم: اینکه در شب جمعه بیست و نهم که در عصر پنجشنبه آن طفل مذکور عافیت یافت باز دروازه نجف اشرف از برای زوار باز گردید اوضح و اعجب از دفعه اولی و کیفیت آن بنحوی که یکی از مستحفظین نقل کرد و شواهد قطعیه بر صدق داشت چنین است که گفت:
در اول شب با کاظم آقا که مأمور بستن و گشودن دروازه است و کلیدها بدست او است بودم و در را محکم بستیم و کلیدها را با خود برد و دروازه مذکوره یک قفل فرنگی بزرگ مستحکم دارد و یک قفل آهنی بزرگ و یک پشت بند چوبی که با کلید خود به صعوبت گشوده می شود و یک میخ آهنی بسیار محکم و کشیک دروازه نوبت من بود لهذا بر بالای در شدم و در طارمه ای که محاذی قبه منوره است ایستادم بعد از دو ساعت و چیزی از شب رفته در را کوبیدند و من بر سر دالان شده از کوبنده در پرسیدم که کیستید؟
گفتند: چند نفر زوار هستیم که پیاده پا از مسجد کوفه آمده ایم و استعدادی نداریم هوا بسیار سرد است از برای خدا در را بگشایید جواب ایشان را به زبان خوش گفتم که کلید نزد کاظم آقا است و در قلعه خوابیده شما هم بروید در قهوه خانه شب را بخوابید آسوده تا آنکه بعد از آفتاب که در باز می شود داخل شوید سؤال را مکرر کردند و الحاح نمودند مرا کج خلق کردند تا آنکه فحش دادم و گفتم اگر دیگر دفعه اصرار کنید با تفنگ جواب گویم.
چون این را بشنیدند مأیوس گشته به قهوه خانه رفتند و من هم بجای خود برگردیدم که ناگاه پیش چشمم روشن شد متحیرانه به اطراف خود نظر کردم که اصل آن روشنی را که آن به آن در تزاید بود معلوم کنم چون ببالای سر نظر کردم پارچه آتشی دیدم که از بالا بزیر می آید و هر قدر نزدیک تر می شود روشنائی افزونتر می گردد تا آنکه مقابل طارمه گردید.
پس زمین متزلزل شد بنحوی که من بر رو در افتادم پس آن آتش چنان بر در خورد که گویا چند توپ به یکدفعه خالی گردید و از دروازه صدائی مهیب بر آمد و هر لنگه اش بدیوار سمت خود ملحق گردید و سقف اطاق کوچکی که متصل بدالان دروازه بود خراب گردید و دیوارش شکافت چون سر برداشتم هوا تاریک بود پس با جماعت نظام که خوابیده بودند و از مهابت این صدا از جا جستند بزیر آمدیم دیدم در باز شده و مثل دفعه اولی قفل آهنی و فرنگی گشوده گشته و بر زمین افتاده و میخ آهنی کج شده و پشت بند چوبی به همان حالیکه در کلون دیگری بود باقیمانده و پس نرفته، کاظم آقا خبردار شده با کلیدها آمده این حالت را مشاهده کرد پس سه شب دیگر از برای این واقعه چراغان کردند.

سید مهدی قزوینی

چهارم: مطابق صورتیکه حسب الخواهش اهل کشمیر در شرح این چهار معجزه جناب سید الفقهاء و المتالهین عماد العلماء الکاملین ذخر السلف و فخز آل خلف صاحب التصانیف الرائقه مولانا الاجل الامجد آقا سید مهدی قزوینی حلاوی طاب ثراه مرقوم فرمودند و در حاشیه آن جناب مستطاب قدوه العلماء الاطیاب حاج میرزا حسن شیرازی - اطال الله بقاءه - تصدیق نوشته اند و صورت آنرا از برای فاضل معاصر نوری روانه دارالخلافه کرده اینست که:
جماعتی از اهل بکتاشیه که صفی از اهل تصوفند و بزرگ ایشان را دده می گویند که در کربلا منزل دارد و در هر بلدی از بلاد روم تکیه و موقوفاتی دارند و مواظبت تمامی در زیارت مرقد مطهر امیرالمؤمنین (علیه السلام) دارند و کذلک در زیارت امام حسین (علیه السلام) بنجف اشرف آمدند و در تکیه که باب آن در میان یکی از حجرات سمت غربی صحن مطهر گشوده می شود منزل کردند و یکی از آنها مبتلا بود به مرض جنون چون خواستند به حرم مطهر مشرف شوند از خوف آنکه آن دیوانه خود را معیوب کند یا آنکه بر غیر ضرری وارد آرد دستهای او را محکم بستند و او را مغلول کرده میخهای آهنی بر او زدند و رفتند پس آن دیوانه قوت کرده دست و پای خود را گشوده داخل حرم گردید و چون نزدیک ضریح مطهر رسید آن غل از گردن او خود بخود باز شد و بیفتاد.

میرزای شیرازی

پنجم: بعد از ظهر روز جمعه دهم نجومی ماه جمادی الثانیه هزار و دویست و نود و نه در سامره مشرفه در سرداب مطهر معجزه ای واقع گردید و تفصیل آن مطابق مکتوبی که جناب مستطاب قدوه العلماء الاطیاب رئیس المسلمین حاج میرزا حسن شیرازی ادام الله عمره مرقوم داشته این است که:
شخصی آقا محمد مهدی نام ساکن بندر مومین که از توابع مملکت ماچین است و از کلکته با قطار شش روزه به آنجا میروند و پدرش شیرازی الاصل و خودش متولد و متوطن در آن مملکت بوده و قریب به سه سال بود که بعد از ابتلا بمرض شدید، گنگ و لال شده بود تا در این ایام که به زیارت عتبات مشرف شده به توسل، شفا و وارد کاظمین شد و چون از معاریف تجار بعضی اقارب در آنجا داشت مدت بیست روز توقف کرد پس با قطار به سمت سامره روانه شد و ارحام او را آورده در مرکب گذاشته و سفارش او را باهل مرکب که از اهل بغداد و مجاورین کربلا بودند کردند که او عاجز است و قادر به سؤال و جواب نیست و در خصوص او به بعض مجاورین سامره هم چیزی نوشتند و پس از ورود بسامره در وقت مذکور به سرداب مطهر رفتند و در محضر جمعی از صلحا و مقدسین خادمی از خدام آن درگاه از برای او زیارت می خواند تا آنکه او را به صفه سرداب بالای چاه غیبت بردند.
مدتی در آن مکان گریه و با اشاره استغاثه نمود ناگاه قفل از دهان او ربوده و زبان لالش گشوده گردید و از آن مکان شریف با زبانی فصیح و بیانی ملیح خارج گردید و در روز شنبه کسانیکه با او بودند او را در مجلس درس جناب میرزای مذکور دام عزه حاضر نمودند و حاضرین با او مکالمه و صحبت کردند و سوره حمد را با قرائت پسندیده حضار تلاوت نمود و شب یکشنبه دوازدهم و دوشنبه سیزدهم را در صحن مطهر چراغان کامل کردند و شعرا و فصحا و صلحا قصاید و مناقب و فضایل خواندند و در شب اول هم جناب میرزا - سلمه الله - حاضر شدند و از برای مؤالف و مخالف شبهه باقی نماند. و الحمدلله رب العالمین.