رؤیای نور

نویسنده : رضا استادی

درباره او گفته اند:

علامه طهرانی در اعلام الشیعه می نویسد:
شیخ و علامه اجل فقیه اصولی محقق مدقق ورع تقی آخوند ملا محمود بن جعفر بن باقر بن قاسم میثمی عراقی نجفی همدانی نزیل طهران متوفای جمعه آخر جمادی الاولی 1308، از اجلاء شاگردان علامه انصاری است و مقدار زیادی از تقریرات فقه و اصول او را نوشته است...
چند سال پس از وفات شیخ انصاری به ایران مراجعت و در همدان ساکن شد. در آن زمان شیخیه بر همدان تسلط داشتند و از این رو نتوانست آنجا بماند و در سال حدود 1293 به طهران رفت و علما و طلاب آنجا اطراف او جمع شده به درس و بحث و اقامه جماعت و وعظ و قضاوت و سائر وظائف شرعی و نیز پاکنویس کردن مطالبی که قبلاً نوشته بود مشغول شد.
با اینکه در اواخر، چشمش ضعیف شده بود اما تا پایان عمر به تدریس و وظائف دیگر خود ادامه داد و پس از وفات، فرزندش شیخ محمد تقی طبق وصیت او جنازه اش را به نجف آورد و در خانه محقری که در همسایگی خانه آخوند خراسانی داشت دفن کرد و عنوان مقبره بر یک کاشی نوشته به دیوار خانه نصب شده است(9).
صاحب کتاب المآثر و الاثار می نویسد:
از مجتهدین مسلم دارالخلافه (طهران) است. در مسجد مرحوم آغا بهرام به امامت جماعت و ترویج احکام می پردازد. تقریرات درس شیخ الطائفه استاد الکل مرتضی الانصاری را فقهاً و اصولاً بر وجه اشباع ضبط کرده و تدوین فرموده است.
علماء عظام و فقهاء فخام از این رهگذر به تألیفاتش محتاجند و در این سنوات کتابی به نام دارالسلام در احوال حضرت حجه الله القائم (علیه السلام) به فارسی تألیف کرد و مطبوع افتاد(10).
صاحب کتاب علمای معاصرین بعد از نقل عبارت کتاب المآثر و الاثار که نقل شد، می نویسد:
چون صاحب مآثر و آثار در ترجمه این عالم خبیر و فاضل نحریر به اجمال کوشیده و از آثار جلیله و مآثر نفیسه او اسمی نبرده لذا مناسب دیدم که به جهت مزید معرفت به مقام و رفعت آن مرحوم مغفور و ترغیب و تشویق مطالعه کنندگان از اهل علم و فقه و حدیث، و تأسی و اقتداء ایشان بدین گونه علماء اعلام جمله ای از حالات و چندی از مؤلفات و مصنفات آن حبر معظم مذکور آید...(11).
در ریحانه الادب آمده:
از اکابر علمای امامیه اوائل سده چهاردهم هجری می باشد(12).
در کتاب زندگانی شیخ انصاری، ایشان را در فصل شاگردان شیخ یاد و می نویسد:
یکی از رجال نامی شیعه در اوائل سده چهاردهم و از بزرگان اهل علم و دانش و از اجله فقهاء و اصولیون، متقی، زاهد، خبیر، رجالی، مورخ و جامع معقول و منقول بود و از کسانی است که خدمت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه رسیده و آن حضرت را زیارت نموده و به این سعادت عظمی نائل گشته است.(13)
سید محسن امین می نویسد:
در سال 1293 از نجف به ایران آمد و در همدان و سپس در طهران اقامت گزید و بقی فی طهران عالماً رئیساً الی ان مات.(14)

خاندان او

ملا محمد سمیع میثمی

برادرش ملا محمد سمیع بن محمد جعفر میثمی عراقی است.
علامه طهرانی درباره او می نویسد:
ادیب فاضل و خطیب مصنف بارع، از اهل فضل و ادب بود و تخلص او در شعر واعظ بود و در منبر و خطابه ید طولائی داشت.
از تألیفات اوست:
1. مشاغل النفوس در احوال چهارده معصوم به فارسی نثر و نظم نظیر جلاء العیون علامه مجلسی ولی از آن بزرگتر است، که به نام ناصر الدین شاه و مستوفی الممالک نگاشته شده است و نسخه آن به خط مؤلف نزد فرزندش میرزا محمد شفیع بوده است و نیز نسخه ای از آن در کتابخانه آیه الله مرعشی موجود است.(15)
2. لسان الواعظین در مواعظ و اخلاق فارسی شامل هشت باب، تاریخ تألیف 1290.
نسخه اصل آن نزد نواده برادرش شیخ جمال الدین و نسخه دیگر نزد فرزند میرزا محمد شفیع بوده است.(16)