فهرست کتاب


شرح حال و زندگی محدثین شیعه

مرکز غدیر‏‏‏

گفتار بزرگان

1 - مرحوم میرزا عبدالله افندی صاحب ریاض العلما، می نویسد:
«شیخ تقی الدین بن نجم الدین بن عبدالله حلبی، شاگرد سید مرتضی علم الهدی و شیخ طوسی و استاد قاضی ابن براج حلبی می باشد. شیخ طوسی نام او را در کتاب فهرست خویش آورده و گفته: او نزد ما و سید مرتضی درس خوانده است.
سپس او را توثیق کرده و این امر نشانگر عظمت شأن و اعتبار اوست.
2 - علامه متتبع، مرحوم میرزا محمد باقر خوانساری قدس سره مؤلف روضات، در تألیف منیف خود فصلی را در مورد زندگی این فقیه نامدار گشوده و مطلبی را درباره او بازگو می کند که بخشی از تقریرات او را در ذیل می آوریم. او می گوید:
فقیه نامدار و بزرگوار، ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبدالله حلبی، فقیه و مورد اعتماد اهل رجال از اعیان امامیه و از مشاهیر فقهای حلب و موصوف به خلیفة المرتضی است و آن بر اساس نیابتی است که از سوی استاد بزرگوارش داشته است، آنچنان که ابن براج از سوی شیخ طوسی اعلی الله مقامه داشته است. این گونه نیابت بر اساس قضاوت یا جنبه نیابت در تدریس است، چون هر دو نیابت مورد نص و تصریح قرار گرفته اند. این امر نشانگر عظمت و شأن این فقیه بزرگوار می تواند باشد.
3 - مجمع البحرین هنگامی که نامی از سلار می برد، در شرح حال او می نویسد: ابوالصلاح حلبی نیز از او فرا گرفته است، و هنگامی که از شهر حلب مورد استفتاء و پرسش فقهی قرار می گرفت، در پاسخ می گفت: پیش شما «تقی» وجود دارد؛ یعنی به او مراجعه کنید.

آثار و تالیفات

او دارای آثار و تألیفات متعددی است که نوعاً در زمینه فقه و کلام می باشد و اسامی برخی از آنها به این ترتیب می باشد:
1 - البدایة (فقه)
2 - تقریب المعارف (کلام)
3 - دفع شبه الملاحدة (کلام)
4 - شرح ذخیره علم الهدی (کلام)
5 - الشافیة
6 - العدّة (فقه)
7 - اللوامع (فقه)
8 - المرشد فی طریق المتعبد (احکام)

وفات

او پس از یک عمر طولانی و پر برکت که همه را در راه خدا و احیای شریعت او صرف کرد، در صد سالگی به سال 447 هجری در شهر حلب به رحمت ایزدی پیوست و در همان جا مدفون گردید.
با این حساب، اگر عمر او صد سال بوده و در سال 447 وفات کرده باشد، او از هر دو استادش بزرگسال تر بوده است.