فهرست کتاب


شرح حال و زندگی محدثین شیعه

مرکز غدیر‏‏‏

دربار شاه ایران

شیخ حُر عاملی در سفر خود به مشهد از شهر اصفهان عبور کرد و در آنجا با علمای شهر دیدار نمود و بسیار مورد احترام علمای اصفهان، بخصوص علامه مجلسی قرار گرفت.
علمای آن شهر دیداری نیز از دربار شاه سلیمان صفوی برای او ترتیب دادند. جریانی از ملاقات شیخ با شاه نقل شده که:
وقتی شیخ حر عاملی وارد مجلس شاه می شود، در جای مخصوص شاه می نشیند. هنگامی که شاه وارد جلسه می شود و می بیند شخصی در جای مخصوص او نشسته است ناراحت می شود و می پرسد ایشان کیست؟ جواب می دهند یکی از علمای بزرگ عرب به نام شیخ حُر عاملی است. شاه با تمسخر می پرسد فرق میان حُر و خر چقدر است؟
شیخ حُر عاملی به فارسی جواب می دهند «یک متکا»، یعنی شما خودتان هستید و باید کنار من بنشینید.
نکته جالبی که در این جریان است عظمت و جایگاه علمای شیعه در دربار صفوی است که جرأت می کردند این گونه با شاه سخن بگویند و این نشان دهنده نفوذی بود که علمای شیعه در دربار صفوی داشته اند.

بازگشت به مشهد

هنگامی که شیخ حُر عاملی به مشهد بازگشت از طرف شاه ایران منصوب به مقام «قاضی القضات» گردید و بعد از مدت کوتاهی از علمای بزرگ آن سامان گشت. او در مشهد مقدس جلسه درس و بحث تشکیل داده و شاگردان و علمای فراوانی را تربیت نمود.
مجلس درس شیخ حُر عاملی، مملو از طلاب مخلص و کوشا در طلب علوم آل البیت علیهم السّلام بود و او نیز همچون استادی مهربان به تربیت آنان پرداخت.
وی در آن شهر مقدس تألیفات ارزشمندی را نیز به نگارش در آورده است.

شعر

شیخ حُر عاملی از ذوق شعری بالایی نیز برخوردار بود.
او اشعار فراوانی در مدح و ستایش اهل بیت عصمت و طهارت سروده است و دیوانی دارد که شامل بیست هزار بیت شعر است.
از ویژگیهای شعر او طولانی بودن آن است. او قصیده ای در مدح پیامبر و اهل بیت آن حضرت دارد که بیش از صد بیت است و قصیده ای دیگر شامل معجزات و فضایل پیامبر و اهل بیت آن حضرت است و شامل چهار صد بیت می باشد.
او در شیوه های شعری نیز از مهارت خاصی برخوردار بوده است. مثلا 29 قصیده در مدح اهل بیت دارد که مجموعه ابیات هر قصیده را به یکی از حروف الفبا قافیه داده است.
در قصیده ای دیگر چهار طرف هر بیت را با یک کلمه آورده است و در قصیده ای تمام ابیات را بدون الف آورده است.
از جمله اشعار اوست:
س أنا حرٌ عبد لهم فإذا ما شرفونی بالعتق عدت رقیقا
یعنی «گرچه نام من حُر است، یعنی آزاد، ولی من عبد و بنده اهل بیتم و اگر آنان مرا شرافتمند سازند و آزادم کنند باز هم به بندگی آنان باز خواهم گشت».
و در جای دیگر می فرماید:
س لئن طاب لی ذکر الحبائب إننی أری مدح أهل البیت أحلی و أطیبا
یعنی «اگر یاد دوستان لذت بخش است برای من مدح اهل بیت شیرین تر و لذت بخش تر است.»