خلاصه ای از اصول کافی

نویسنده : ابی جعفر محمد بن یعقوب کلینی مشهور به شیخ کلینی مترجم : علی اصغر خسروی شبستری

حرمت روایت بر ضرر مؤمن

مفضل گوید امام صادق (علیه السلام) بمن فرمود: هر کس خبری به ضرر مؤمنی روایت کند و مقصودش این باشد که او را در نظرها خوار کند و آبرویش را بریزد و جوانمردیش را خراب کند تا از چشم مردم بیفتد، خداوند او را از ولایت و دوستی خود بیرون کند و بولایت شیطان کشاند و شیطان هم او را نپذیرد.
در خبر دیگر از امام صادق (علیه السلام) پرسیدند در حدیث آمده که:
عوره المؤمن علی المؤمن حرام.
(عورت مؤمن بر مؤمن حرام است) مقصود چیست؟ فرمود: مقصود این نیست که از بدن او قسمتی برهنه شود و تو ببینی بلکه مقصود آنست که بر ضرر او چیزی بگوئی یا عیب او را آشکار نمائی.

نهی از شماتت مؤمن

امام صادق (علیه السلام) در حدیثی فرموده:
لا تبدی الشماته لأخیک فیرحمه الله و یصیرهابک.
در گرفتاری برادر دینی ات اظهار خوشی و شادمانی مکن تا خدا باو ترحم کند و آن گرفتاری را بتو دهد.
و فرمود:
من شمت بمصیبه نزلت باخیه لم یخرج من الدنیا حتی یفتتن بها.
هر کس در مصیبتی که به برادرش وارد شده او را شماتت نماید از دنیا نرود تا اینکه بهمان مصیبت گرفتار شود.

دشنام دادن

امام باقر (علیه السلام) از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) روایت نموده که آنحضرت فرمود: دشنام دادن مؤمن هرزگی و فسق است و جنگ با او کفر است، و خوردن گوشت او (یعنی در پشت سرش بدگوئی کردن) گناه است حرمت مالش مانند حرمت خون اوست.
در خبر دیگری آنحضرت فرمود:
لاتسبوا الناس فتکتسبوا العداوه بینهم:
بمردم دشنام ندهید تا میان آنها دشمنی کسب نمائید.
از امام باقر یا صادق (علیهما السلام) روایت شده که چون لعنتی از دهان کسی بیرون آید در تردد باشد. اگر مجوزی پیدا کند (یعنی بطرفی که لعنت شده مستحق لعن باشد) می رسد وگرنه بصاحبش بر می گردد.
امام باقر (علیه السلام) در خبر دیگر فرمود: هیچ انسانی چشم در چشم مؤمنی او را سرزنش نمی کند مگر اینکه به بدترین مرگها می میرد و سزاوار است که همچو کسی بخیر باز نگردد.