خلاصه ای از اصول کافی

نویسنده : ابی جعفر محمد بن یعقوب کلینی مشهور به شیخ کلینی مترجم : علی اصغر خسروی شبستری

در اظهار لطف و مهربانی نسبت به مؤمن و گرامی داشتن او

امام صادق (علیه السلام) فرمود: هر کس خار و خاشاکی از چهره برادر مؤمنش برگیرد، خداوند ده حسنه برای او بنویسد و کسی که در چهره برادر دینی لبخند زند برای او یک حسنه باشد.
در حدیث دیگر فرمود: کسی که مقدم برادر مسلمانش را که بر او وارد می شود گرامی دارد هر آینه خدا را گرامی داشته است.
در حدیث دیگر فرمود رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرموده: هر کس برادر مسلمان خود را بسخنی مورد لطف قرار دهد و گرفتاری او را برطرف نماید پیوسته در سایه رحمت خدا باشد مادامی که زنده است.

دیگر از حقوق برادران دینی نسبت به همدیگر خدمت نمودن و اندرز دادن و خیر خواهی است که چند حدیث در این باره صادر شده و فرموده اند بر مؤمنین واجب است که برادران مؤمن خود را نصیحت و پند و اندرز دهند.

اصلاح بین مردم

امام صادق (علیه السلام) می فرمود: صدقه ای که خدا دوست می دارد، اصلاح میان مردم است هنگامی که اختلافی ما بین آنها بیفتد، و نزدیک کردن آنها به همدیگر است هرگاه از هم دوری گزینند.
در خبر دیگر به مفضل فرمود: هر گاه دیدی میان دو تن از شیعیان من نزاع در گرفته، از دارائی من برای اصلاح میان آنها خرج کن.
شخصی بنام ابی حنیفه گفت: من و دامادم در مورد ارث مشاجره ای داشتیم که مفضل بما وارد شد. ساعتی نزد ما توقف نمود و سپس گفت: برویم بمنزل ما تا اختلاف شما را بر طرف نمایم. ما بمنزل او رفتیم و مابین ما را با چهارصد درهمی که از خودش بخشید اصلاح نمود و بعد از آنکه از ما نسبت به یکدیگر رضایت طلبید گفت: بدانید که این پولی که بشما دادم از مال من نیست، بلکه امام صادق (علیه السلام) آنرا در اختیار من گذاشته و فرموده هرگاه دو تن از شیعیان ما در امری نزاع کنند برای حل اختلاف آنها از این پول مصرف نمایم.(21)

در احیاء مومن

سماعه گوید به امام صادق (علیه السلام) گفتم: مقصود خدای تعالی از آیه مبارکه:
من قتل نفسا بغیر نفس فکانما قتل الناس جمیعا و من احیاها فکانما احیا الناس جمیعا
(کسی که کسی را بکشد بی آنکه کسی را کشته باشد گویا همه مردم را کشته است و کسی که احیاء کند یعنی زنده کند نفسی را گویا که احیاء نموده است همه مردم را) چیست؟
فرمود: هر کس یک انسانی را از گمراهی به راه هدایت در آورد بمانند آنست که او را زنده کرده و هر کس از راه هدایت به گمراهی سوق دهد بمانند آنست که او را کشته است.
در حدیث دیگر فرمودند مقصود اینست که اگر مؤمنی را از سوختن و غرق شدن نجات دهد گویا اینکه همه مردم را زنده کرده است. و باز فرمودند: تأویل اعظمش اینست که او را دعوت به مذهب حق کند و او هم بپذیرد.