مقتل الحسین (علیه السلام) از مدینه تا مدینه

نویسنده : سید محمد جواد ذهنی تهرانی (ره)

شهادت مالک بن انس بن مالک (28)

دیگر از شهداء طف مالک بن انس بن مالک است، وی به اذن امام (علیه السلام) از صف سپاه خارج شد و در برابر عمر سعد بایستاد و فریاد زد:
ای عمر اگر سعد وقاص می دانست که روزی از تو این حرکت صادر خواهد شد بدست خویش سرت را بر می داشت و عالم را از ننگ وجود ناپاک می زدائید.
عمر سعد از این سخن خجل و سرافکنده شد بانگ بر سپاه خود زد که مبارزی بمیدان رود و او را خاموش کند، دلیری به میدانش آمد، مالک او را بدرک اسفل فرستاد و بعد از او دیگری آمد، وی نیز راه سقر پیش گرفت و پیوسته از آن قوم غدار می کشت تا بشرف شهادت نائل آمد رحمة الله علیه.

شهادت عمرو بن مطاع (29)

به نوشته ملا حسین کاشفی در روضة الشهداء پس از مالک بن انس عمرو بن مطاع جعفی روی به میدان نهاد و رجزی به زبان فصیح و بیان ملیح ایراد کرد و سپس به کارزار پرداخت، از لشگر دشمن می کشت و بهر طرف که روی می کرد جان داری باقی نمی گذاشت و بالاخره پس از کوشش بسیار و کارزاری سخت ضعف و ناتوانی بر وی غالب شد و از پا در آمد و در زمره شهدا قرار گرفت.

شهادت قیس بن منبه (30)

بعد از عمرو بن مطاع قیس بن منبه که از شجاعان روزگار و فرسان نامدار بود چون شیر شکاری روی به میدان نهاد و رجزی آغاز کرد که ترجمه بعضی از ابیاتش این است:
من قیس منبه ام که در جنگ - کیوان ترسد ز دار و گیرم
گر رستم زال زنده گردد - گردد به خم کمند اسیرم
در دوستی حسین و آلش - باکی نبود اگر بمیرم
امروز شوم شهید و فردا - در خلد برین بود سریرم
سپس از لشگر دشمن مبارز خواست، سرداری از دست چپ به میدانش آمد همینکه با آن اژدهای دمان مواجه شد از صولت و سطوتش هراسید به طوری که بندبندش به لرزه آمد لاجرم روی به فرار گذارد، قیس از عقبش مرکب تاخت تا از لشگرگاه به صحرا رسید، عمر سعد جمعی از لشگر را به حمایت آن نامرد فرستاد از آن طرف قیس وقتی به آن سردار کوفی رسید خواست که نیزه به وی رساند سواران از قفای وی در آمده و زخمهای متعدد بر او وارد ساختند و عاقبت بواسطه کثرت زخمها از پا در آمده و به صف شهداء پیوست.