نیش و نوش «نقش زبان در نیک بختی و بدبختی انسان »

نویسنده : شکیبا سادات جوهری مترجم : تهیه شده توسط ک مرکز پژوهش‏های صدا و سیما

گریه بر عیب خود

روزی ربیع بن خیثم و عده ای دور هم نشسته بودند و گفت و گو می کردند. یکی از حاضران به ربیع گفت: هیچ گاه ما نشنیدیم تو از کسی غیبت و عیب جویی کنی؟ ربیع در پاسخ او گفت: چنان از اوضاع و احوال خود راضی و خشنود نیستم تا به غیبت و عیب جویی دیگران بپردازم. بعد در ادامه افزود: مرا گریه بر خویش است، به بر دیگران؛ یعنی اشتغال و پرداختن به عیب خویش، مرا از غیبت و عیب جویی دیگران باز داشته است(279).
به از من، کسی در جهان عیب من - نداند به جز عالم الغیب من
مکن عیب خلق ای خردمند فاش - به عیب خود از خلق مشغول باش(280) .

سخن چین، مانع رحمت الهی

ابو حامد می گوید: نقل شده بنی اسرائیل در زمان حضرت موسی (علیه السلام) به خشک سالی دچار شدند. آن حضرت با پیروان خویش چندین با از درگاه الهی طلب باران کرد، ولی دعای موسی مستجاب نشد. تا این که به او وحی شد در میان شما شخصی سخن چینی هست که بر این گناه اصرار دارد و تا زمانی که او میان شماست، دعای تو و پیروانت را مستجاب نمی کنم(281)

سزای سخن چین و عیب جو

هنگامی که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و اله)به امر خداوند به آسمان ها عروج کرد و از سفر معراج باز گشت، فرمود:
در این سفر روحانی، صحنه های بسیار دل خراشی مشاهده کردم؛ از جمله گروهی را دیدم که لب های مانند لب های شتر داشتند و گوشت پهلویشان را می بریدند و قیچی می کردند و به دهانشان می گذاشتند. از جبرئیل پرسیدم: اینها چه کسانی اند که چنین شکنجه می شوند وعذاب می کشند؟ جبرئیل گفت: اینان سخن چینان، عیب جویان و مسخره کنندگانند(282).