نیش و نوش «نقش زبان در نیک بختی و بدبختی انسان »

نویسنده : شکیبا سادات جوهری مترجم : تهیه شده توسط ک مرکز پژوهش‏های صدا و سیما

هم نشینی و غیبت

جابر بن عبدالله انصاری می گوید: روزی به اتفاق رسول خدا (صلی الله علیه وآله) به جایی می رفتیم. در میانه راه ناگهان بوی متعفنی به مشاممان رسید. حضرت با تنفر و انز جار فرمود: علت وزش این بوی بد این بود که عده ای از منافقان پشت سر بعضی از مؤمنان غیبت می کردند(241).
رسول اکرم (صلی الله علیه وآله) می فرماید:
ان الله یبغض أهل بیت یا کلون فی بیوتهم لحم الناس(242)
به درستی که خداوند از اهل خانه ای که در منزلشان با غیبت کردن، گوشت بدن مردم را می خورند، بیزاری می جوید.
روزی عده ای کنار پیامبر نشسته بودند و صحبت می کردند. در میان سخنانشان، از شخصی نام برند و گفتند: فلانی چه قدر ناتوان است. حضرت شنیدن این سخن به آنها فرمود: هم اکنون از برادر خود غیبت کردید. گفتند: یا رسول الله! آنچه گفتیم، حقیقت است و در او هست. حضرت فرمود: اگر آنچه در او نیست، می گفتید، به او تهمت زده بودید.(243)

خوردن گوشت رفیق

دو تن از یاران رسول خدا (صلی الله علیه وآله) نزد آن حضرت داشتند. یکی از آن دو به دیگری گفت: فلان شخص چقدر پر خواب است؟ سپس از رسول خدا (صلی الله علیه وآله) مقداری نان خواستند تا بخورند. حضرت به آنها فرمود: شما نان و خوراک خود را خوردید. گفتید یا رسول الله!یادمان نمیاید چیزی خورده باشیم. حضرت فرمود: همین حالا گوشت بدن رفیقان را با غیبت کردن خوردید.(244)

نیش زبان

شیخ ابوالحسن نوری گفت: روزی نزد ایاس بن معاویه نشسته بودم. خواستم از کسی غیبت کنم که ایاس مانع این کار شد و گفت: آیا تو امسال به سرزمین روم و ترکستان و جنگ با ایشان رفته بودی؟ گفتم: نه. گفت: تعجب می کنم از این که کافران روم و ترک از دست و زبان تو آسوده و در امان هستند، ولی برادر مسلمانت از نیش زبانت آسوده و در امان نیست.(245)