نیش و نوش «نقش زبان در نیک بختی و بدبختی انسان »

نویسنده : شکیبا سادات جوهری مترجم : تهیه شده توسط ک مرکز پژوهش‏های صدا و سیما

عذاب قبر برای غیبت کنندگان

جابر ابن عبدالله انصاری می گوید: در سفری همراه پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) بودم. به قبرستانی رسیدیم که در آن، صاحبان دو قبر در عذاب و شکنجه بودند.
حضرت درباره عذاب و کیفر آن دو فرمود:
اینها به دلیل ارتکاب گناهان کبیره ای که شما گمان می کنید، در عذاب نیستند، بلکه عذابشان به سبب گناه بزرگی است که نزد بیشتر شما کوچک به حساب می آید و آن گناه، این است که یکی غیبت مردم را می کرد و دیگری از ترشح نجاسات، پرهیز نمی کرد و طهارت را رعایت نمی کرد(238)
در روایتی از ابن عباس نقل شده است:
عذاب القبر ثلاثه أثلاث، ثلث للغیبه و ثلث للنمیمه و ثلث للبول(239)
عذاب قبر سه بخش دارد: بخشی از آن برای غیبت کردن، بخشی برای سخن چینی و بخشی از آن برای پرهیز نکردن از ترشح نجاست است.

خوراک سگ های دوزخ

روزی امام حسین (علیه السلام) در مجلسی با عده ای از یاران و دوستان خود نشسته و سرگرم گفت و گو بودند. در این هنگام، شخصی وارد مجلس شد و در جمع حاضران نشست. در میان گفت گوی افراد، ناگهان آن شخص از کسی غیبت کرد. امام حسین (علیه السلام) تا شنیدن او بد گویی و غیبت می کند، وی را از این کار زشت نهی کرد و خطاب به او فرمود: یا هذا کف عن الغیبه فانها اذام کلات النار(240)؛ ای فلان! زبان خود را از غیبت کردن، خوراک سگ های دوزخ این باشد که غیبت کننده، مثل سگ محشور می شود و لقمه لقمه از گوشت مردار می خورد یا این که خود باید تکه تکه خوراک سگ های دوزخ شود؛ یعنی به دندان های سگ های دوزخ پاره پاره می گردد، بعد می میرد دوباره زنده می شود و همین گونه ادامه می یابد.

هم نشینی و غیبت

جابر بن عبدالله انصاری می گوید: روزی به اتفاق رسول خدا (صلی الله علیه وآله) به جایی می رفتیم. در میانه راه ناگهان بوی متعفنی به مشاممان رسید. حضرت با تنفر و انز جار فرمود: علت وزش این بوی بد این بود که عده ای از منافقان پشت سر بعضی از مؤمنان غیبت می کردند(241).
رسول اکرم (صلی الله علیه وآله) می فرماید:
ان الله یبغض أهل بیت یا کلون فی بیوتهم لحم الناس(242)
به درستی که خداوند از اهل خانه ای که در منزلشان با غیبت کردن، گوشت بدن مردم را می خورند، بیزاری می جوید.
روزی عده ای کنار پیامبر نشسته بودند و صحبت می کردند. در میان سخنانشان، از شخصی نام برند و گفتند: فلانی چه قدر ناتوان است. حضرت شنیدن این سخن به آنها فرمود: هم اکنون از برادر خود غیبت کردید. گفتند: یا رسول الله! آنچه گفتیم، حقیقت است و در او هست. حضرت فرمود: اگر آنچه در او نیست، می گفتید، به او تهمت زده بودید.(243)