نسخه شفا

نویسنده : دکتر صفدر صانعی

الشوکه المبرکه

ترکیب شیمیای :
طعم تلخ اعضای هوائی این گیاه مربوط به ماده ای به نام کنی سین Cnicineاست که توسط Nativel در سال 1842 کشف گردید. این ماده که اثر تب بر دارد، بعداً توسط Lsocia به حالت متبلور از برگهای جوان گیاه به دست آمد.
تمام قسمتهای گیاه دارای املاح پتاسیم، منیزیوم، کلسیوم، به مقدار جزئی اسانس، رزین، صمغ، موسیلاژ، تانن قندهای مختلف و فیتوسترین است.
کنی سین، به فرمول C24 H65 O01 و دارای طعمی تلخ است. به صورت بلوریهای سوزنی شکل، شفاف و بیرنگ متبلور می گردد. در آب به مقادیر کم ولی در الکل، اتر و قلیائیات به مقادیر زیاد حل می شود. اسید سولفوریک آنرا در خود حل می کند و رنگ قرمز ایجاد می نماید ولی با افزودن مقداری آب، به رنگ بنفش در می آید و اگر آمونیاک افزوده شود زردرنگ می گردد. در اسیدکلریدریک رنگ سبز ایجاد می کند.
کنی سین، دارای اثر تب بر قوی است ولی چون حتی مصرف مقادیر کم، آن ایجاد قی و ناراحتی می کند از این جهت استفاده از آن متروک گردیده است. از تب بر کینی سین بیشتر از سالیسین تشخیص داده شده است.

غافث، خدالت

Eupatorium Cannabinum
ترکیب شیمیای :
اعضای مختلف این گیاه دارای تانن، مواد رزینی، اسانس، اینولین و نوعی ماده تلخ به نام اوپاتورین Eupaturine در سال (1828) است بعلاوه دو نوع ساپونین با اثر مدر و معرق توسط R.Collbert در سال 1916 از آن به دست آمده است.
اوپاتوزین، ماده ای است تلخ و گزنده که به صورت گرد و سفید رنگ از اعضای مختلف این گیاه و گونه های دیگر آن به دست آمد. در آب و الکل نیز حل می گردد.
تاریخچه: استفاده های درمانی از اعضای این گیاه، به زمانهای خیلی قدیم ارتباط پیدا نمی کند زیرا در کتب قدیمه، هیچگونه اشاره ای از آن به عمل نیامده است. نخستین بار در سال 1543، دانشمندان گیاه شناسی به نام L.Fuche اعضای هوائی گیاه را به صورت خشک شده در عطاریهای آن زمان که گیاهان داروئی می فروختند تحت نام Eupatoniumپیدا نمود و بعداً این بررسی ادامه پیدا کرد و معلوم شد که در مراکز داروفروشی کشورهای مختلف نیز تحت همین نام، در معرض استفاده مردم قرار می گیرد. بعضی از دانشمندان دیگر نیز مانند Boch (در سال 1572) اعلام داشته اند که حیوانات مجروح مانند آهو از این گیاه منحصراً آن هم در بعضی نواحی برای درمان خود استفاده به عمل می آورند. فقط در بعضی از کتب داروئی چنین منعکس است که قدمت درمانی این گیاه با زمان Tournefort دانشمند گیاه شناسی قرن 13 میلادی می رسد و حتی چنین ذکر گردیده است که از آن استفاده های درمانی مختلف نیز به عمل آمده است. بررسیهای علمی حتی در زمان حاضر نیز در مورد این گیاه، بنحوی که آنرا در ردیف انواع داروئی شناخته شده قرار دهد، به عمل نیامده و فقط با توجه به اختصاصات و شهرت های درمانی گیاه است که مصرف آن در بعضی نواحی، به منظور درمان بیماریها بین مردم معمول گردیده است.

گل گندم

Gentaurca cyanu
ترکیب شیمیایی:
گلهای این گیاه دارای اثر مدر است و از آن در آب آوردن انساج مخصوصاً در استسقاء استفاده به عمل می آید بعلاوه در سرماخوردگی، جهت رفع سرفه و در بیماریهای سینه به کار می رود. دم کرده یا آب مقطر آن سابقاً به صورت لوسیون، در رفع التهاب چشم به کار می رفته است در ترکیب شیمیایی آن سیانین Cyanine در بعضی از آنها بارگونین Bargonineیافت می شود - پتاس - اسید فسفریک - منیزیوم - تانن و یک ماده شفاف در آن وجود دارد.