نسخه شفا

نویسنده : دکتر صفدر صانعی

هیدرولیز هتروزیدهای سیل

لوکوسیلارن A میدهد سیلاریدین A سیلاتریوز (رامنوز 2 گلوکز) بتاگلوکزیداز

گلوکز سیلارن A سیلاریدین A سیلابیوز (رامنوز گلوکز)
استوفانتو پیاز سیلارناز)
گلوکز پروسیلاریدین A سیلاریدین A رامنوز سیلارنین
آنزیم پنی سیلین
پروسیلاریدین در اثر هیدرولیز با اسیدها، سیلاریدین و رامنوز می دهد ولی از طریق آنزیمی (پنی سیلیوم) یک آگلیکن اولیه با سیلارنین به دست می آید که فقط دارای یک بند مضاعف روی کربن های 4 و 5 است و سیلاریدین را می توان یک انیدروسیلارنین به شمار آورد.
در آزمایشات سیلارن از طریق کروماتوگرافی، 8 هتروزید به دست آورده اند که به شرح زیر است.
گلوکوسیلارن یک هتروزید اولیه است که دو مولکول گلوکز و یک مولکول رامنوز (سیلاتریوز) است و بتاگلوکزید از آن را به گلوکز و سیلارن تجزیه می کند. عناصر دیگر عبارتند از: گلوکوسیلی فائوزید، سیلی کریپتوزید، سیلی سیانوزید و سیلی آزوروزید که به استثنای اولی، همه تنها یک مولکول گلوکز دارند. و بالاخره در سیل قرمز سیلی سیانوزید و سیلی آزوروزید که به استثنای اولی، همه تنها یک مولکول گلوکز دارند بدست آمده است و در سیل قرمز سیلی روزید، موجود است که در سال 1940 به وسیله استول و همکارانش از هم جدا شده ولی ساختمان شیمیایی آن در 1960 مشخص شده است. این هتروزید به وسیله اسیدها یا عناصر آنزیمی به گلوکز و سیلی روزیدین تجزیه می شود. ژنین این هتروزید مانند بقیه هتروزیدها دارای یک حلقه لاکتونیک شش وجهی و یک بند مضاعف روی کربن های 4 و 5 است و نیز دارای یک گروپمان اسپرفامیست.
استوکسی روی کربن ششم و دو هیدراکسیل الکلی روی ستون های 8 و 14 است.

اثر فیزیولوژیکی سیل

سیل را از زمانهای قدیم در مصر و یونان شناخته اند و دیوسکورید خواص دیورتیک آن را یادآوری کرده است. و در قرون وسطی آن را علیه استسقا بکار می بردند. این گیاه با آنکه سمی است ولی در انسان کمتر تولید عارضه های خطرناک می کند. ولی دست کاری سیل تازه تولید سرخی و سوزندگی می نماید.