نسخه شفا

نویسنده : دکتر صفدر صانعی

ایمنی و آلرژی

سیستم رتیکولوآندوتلیال و لوکوسیتهای خون (گلبولهای سفید) اعظم مقاومت طبیعی بدن را در مقابل عفونت و مسمومیت ها تأمین می نمایند بعضی از پروتئین های بدن می توانند مانع حساسیت یا آلرژی شوند و در بدن بطور طبیعی وجود دارند این مقاومت طبیعی را که در مقابل سموم و عفونت ها وجود دارند ایمنی طبیعی گویند.
بعد از تولد به علت وجود این پروتئین ها بعضی از میکروبها نمی توانند به بدن حمله کنند، ماده ای به نام پروپردین properdine از پلاسما جدا کرده اند که تقریباً دو برابر وزن ملکولی گاماگلوبولین می باشد از بین بردن این ماده به وسیله اشعه حساسیت بدن را در مقابل بعضی از بیماریها زیاد می کند یعنی مقاومت بدن کم می شود. گرچه پروپردین تنها عاملی است که به عنوان عامل ایجاد کننده ایمنی طبیعی شناخته شده است، مع هذا امکان دارد که علاوه بر گاماگلوبولین های طبیعی پلاسما، موارد مشابهی وجود داشته باشد که بتواند این ایمنی را تأمین نمایند. پدیده ایمنی طبیعی کم کم در مقابل تهاجم میکروبها در بدن به وجود می آید و بعداً بدن در مقابل همان میکروب مقاومت از خود نشان می دهد عامل مهمی که باعث پیدا شدن مقاومت بدن می شود آنتی ژن و ماده مخصوصی که بر ضد آن مهاجم در بدن تشکیل می شود، آنتی کور گویند واکنشی که بدن در مقابل آنتی ژن و آنتی ور به وجود می آورد واکنش ایمنی گویند.

آنتی ژنها

عوامل مهاجمی که بدن را دستخوش بیماریها قرار می دهند اغلب ترکیب پروتئینی دارند، عموماً سموم ترشح شده از میکروبها و ویروسها و نیز خود میکروبها و ویروسها از جنس پروتئین ها می باشند و اصولاً پروتئین بکار رفته در آنها دارای وزن ملکولی زیاد است باید دانست که موادی مانند چربی ها و قندها که وزن ملکولی زیاد دارند تاکنون توانسته اند واکنش ایمنی در بدن به وجود آورند یعنی می توانند خاصیت آنتی ژن داشته باشند اما با قدرت کمتر.
پروتئینهای خود بدن قادر به ساختن آنتی ژن نیستند اما اگر از شخصی به شخص دیگر وارد شدند، این خاصیت را پیدا می کنند مثل تزریق خون ناسازگار یا مثلاً در پیوند نسجی از یک فرد به فرد دیگر ممکن است حساسیت نشان داده شود و پیوند نگیرد، اما در دوقلوها که خونشان یکی است این عمل انجام پذیر است.

آنتی کورها

موادی که بر علیه سم وارد شده میکروبها و یا مواد وارد شده دیگر در بدن، بوجود می آید آنتی کور نامیده می شود.
آنتی کور اغلب از ملکولهای گاماگلوبولین می باشند و بعضی از آنها از نوع الفا یا بتاگلوبولین هستند اما از نظر نیرو مثل یکدیگرند، واکنش آنتی کوری بدن بیشتر در مقابل همان آنتی ژن اختصاصی است یعنی هر آنتی ژنی که آنتی کور به وجود آورد، آن آنتی کور ضد همان آنتی ژن رقیب خود می باشد برای آنتی ژنهای دیگر نمی تواند عرض اندام کند.
آنتی کور می تواند در هر قسمت از سیستم بافت رتیکولوآندوتلیال (بافت هم بند) به ویژه در گره های لنفی مغز استخوان و حتی در بافت لنفی، دیواره دستگاه گوارشی و معده و روده ها ساخته شود، محلی که آنتی کور ساخته می شود با محلی که آنتی ژن یا عامل بیماری زا وارد شده است ارتباط نسبی دارد، مثلاً اگر آنتی ژن در پوست وارد شد، آنتی کور در گره های لنفی می باشد که آن را (پشک) نامند این موضوع در امر معالجه و پاکسازی بدن خیلی مؤثر است زیرا:
هر عضوی که بیمار شده است بایستی داروی ضد درد همان عضو را به کار برند، برای اینکه بیماری در محل برخورد آنتی ژن به عضو به وجود می آید لذا می توان گفت که داروها عامل کمک دهنده به سلولهای سازند آنتی کور می باشند.