گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

چراغ یقین

تا ز کمال یقین چراغ نباشد رو ننماید بجان جمال حقیقت
سیف فرغانی

نکات

هیهات که ایمان ما سست است و اهل یقین نیستیم و الا ممکن نبود این طور به غفلت بگذرانیم و تا صبح با خواب گران هم آغوش شویم... همه بدبختی ها از ضعف ایمان و سستی یقین است.(2656)
تقوای واقعی، بدون یقین به آخرت ظهرو پیدا نمی کند.
سؤال: در قرآن آمده است: و اعبد ربک حتی یأتیک الیقین یعنی عبادت کن تا به یقین برسی. پس آیا اگر کسی به یقین رسید، نمازش را ترک کند؟!
پاسخ: اگر گفتیم: نردبان بگذار تا دستت به شاخه بالای درخت برسد، معنایش این نیست که هرگاه دستت به شاخه رسید، نردبان را بردار، چون سقوط می کنی.
یقین به حقانیت راه و هدف، یکی از اصول رهبری است.
نترسیدن از مرگ، نشانه صدق و یقین است.
در پی آن باشیم که ایمان و یقین خود را بالا برده تا به مرز اطمینان برسیم.
راسخان در علم به قیامت یقین دارند، چون به وفای خداوند یقین دارند.
انبیا، به دنبال رسیدن به مقام یقین و شهود هستند.
یقین، علی ترین درجه ایمان است.
به یقین رسیدن، نیاز به امداد الهی دارد.
اگر به جای علم و یقین در پی ظن و گمان باشیم، گمراه خواهیم شد.
سرچشمه عصمت انبیا، ایمان و یقین به معاد است.
تداوم بر بندگی حق، سبب پیدا شدن یقین است.
أما الجدار فکان لغلامین یتیمین فی المدینه و کان تحته کنز لهما و کان أبوهما صالحان فأراد ربک أن یبلغا أشدهما و یستخرجا کنزهما رحمه من ربک و ما فعلته عن أمری ذلک تأویل ما لم تسطع علیه صبرا؛(2657) و اما آن دیوار، از آن دو نوجوان یتیم در آن شهر بود و زیر آن دیوار، گنجی برای آن دو بود و پدرشان مردی صالح بود. پس پروردگارت اراده کرد که آن دو به حد رشد (و بلوغ) خود برسند و گنج خویش را که رحمتی از سوی پروردگارت بود استخراج کنند و من این کارها را خودسرانه انجام ندادم. این بود تأویل و راز آنچه نتوانستی بر آن صبر و شکیبایی ورزی.
پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در روایتی فرمودند: آن گنج، کلماتی حکیمانه بود که بر صحیفه ای از طلا نوشته شده بود. مضمون آن حکمت ها این بود: تعجب از کسی که ایمان به تقدیر الهی دارد، چرا محزون می شود!؟ شگفت از کسی که یقین به مرگ دارد، چرا شاد است، یقین به حساب دارد، چرا غافل است، یقین به رزق دارد، چرا خود را به زحمت بیش از اندازه می اندازد و یقین به دگرگونی دنیا دارد، چرا به آن اطمینان می کند!؟ (تفسیر مجمع البیان).
ایمان به هدف و یقین بدرستی راه، انسان را قدرتمند می سازد.
مؤمنین برنده هستید با نماز خودسازی می کنند و با زکات مشکلات جامعه را حل و با یقین به معاد، آینده خود را تأمین می کنند.
علم، به فراموشی تبدیل می شود ولی یقین، با توجه دائمی همراه است.
گمان و دانستن کافی نیست، باور قلبی و یقین لازم است.
نشانه کافر، تشکیک و نشاه مؤمن، سؤال، پیگیری و به یقین رسیدن است.
تقوای واقعی، بدون یقین به آخرت ظهور پیدا نمی کند.

110 روضه از چهارده معصوم (علیهم السلام)