گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

یتیم نوازی و عرش

چو بینی یتیم سر افکنده پیش مده بوسه بر روی فرزند خویش
یتیم ار بگرید که نازش خرد؟ وگر خشم گیرد که بارش برد؟
الا تا نگرید که عرش عظیم بلرزد همی چون بگرید یتیم
اگر سایه خود برفت از سرش تو در سایه خویشتن پرورش
سعدی

اثر یتیم نوازی

آن مرد که خیر باشد و احسانش خودنیکی اوست یار و پشتیبانش
هر کس که گرفت دست فرزند یتیم گیرند کسان دست ز فرزندانش

نکات

ممانعت تبدیل و کاستن از مال یتیم، گناه بزرگ است.
در تفاسیر آمده است: وقتی آیه دهم سوره نساء نازل شد، که خوردن مال یتیم، خوردن آتش است، افرادی که در منزل یتیم داشتند به اضطراب افتادند. برخی یتیمان را از خانه بیرون کردند و بعضی ظرف و غذای یتیم را جدا نمودند به طوری که برای یتیم و صاحب خانه مشکلاتی بوجود آمد. آنان به حضور پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رسیده و از رفتار با یتیمان سؤال نمودند، پیامبر جواب داد: اصلاح امور یتیمان، از رها کردن آنها بهتر است، نباید به خاطر آمیخته شدن اموال آنان با اموال خودتان، ایتام را رها کرده و از مسئولیت اداره آنها شانه خالی کنید، آنان برادران دینی شما هستند و مخلوط شدن اموال آنان با زندگی شما، در صورتی که هدف، حیف و میل اموال آنها نباشد مانعی ندارد و بدانید خداوند مفسد را از مصلح باز می شناسد.
کودکان یتیم، حق مالکیت دارند.
یتیمان، در کنار لباس و خوراک، به محبت و عاطفه و ارشاد هم نیاز دارند.
چهره واقعی خوردن مال یتیم در دنیا، به صورت خوردن آتش در قیامت آشکار خواهد شد.
حضور در منزل ایتام و خوردن از مال آنان، در صورتی که مایه ضرر و زیان به آنان نباشد، اشکالی ندارد.
چون یتیم مدافعی ندارد و اموالش لغزشگاه است مواظب باشیم.
برای حفظ حقوق ایتام باید بهترین طریقه بهره گیری از اموال و دارایی او انتخاب شود.
جز کسانی که اهلیت اقتصادی و تقوای کافی دارند، نباید دیگران به مال یتیم نزدیک شوند.
وقتی ایتام به رشد و تجربه کافی رسیدند، سلطه خود را از آنان بردارید.
تصرف در مال یتیم مشروط به رعایت بالاترین و پرثمرترین شیوه هاست.
زمان واگذاری مال یتیم به خود او، وقتی است که به بلوغ فکری و اقتصادی و جسمی برسد.