گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

محبت به کودکان

روزی رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) را که کودک بودند، می بویسد. شخصی که در آنجا حضور داشت به رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) عرض کرد: من دارای ده فرزند هستم، هیچ یک از آنها را نبوسیده ام. رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: من لا یرحم، لا یرحم؛ کسی که رحم نکند، به او رحم نمی شود. حفص می گوید: از گفتار او به قدری پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) خشمگین شد که چهره اش سرخ گردید و به او فرمود: خداوند مهر و محبت را از قلب تو، بیرون کرده است، آن کس که به کودکان رحم نمی کند و به بزرگسالان احترام نمی نماید، از ما نیست(2447).

جواب محبت

انس بن مالک می گوید: کنیزی دسته گلی به امام حسن (علیه السلام) داد، امام (علیه السلام) او را در راه خدا آزاد کرد. به آن حضرت عرض کردم: به خاطر یک دسته گل او را آزاد کردی؟ حضرت فرمود: خدای متعال ما را چنین تربیت کرده است، آنجا که می فرماید: واذا حییتم بتحیه فحیوا بأحسن منها أو ردوها؛(2448) هنگامی که کسی به شما تحیت گوید، پاسخ او را به طور بهتر به همان گونه پاسخ گویید. بنابراین، تحیت بهتر همان آزاد کردن بود(2449).

تشویق کودک

روزی علی (علیه السلام) در منزل بود و فرزندانش عباس و زینب که آن زمان خردسال بودند، در دو طرف آن حضرت نشسته بودند. علی (علیه السلام) به عباس فرمود: یک! او گفت. حضرت فرمود: بگو: دو! عباس عرض کرد: حیا می کنم با زبانی که یک گفته ام، دو بگویم. علی (علیه السلام) برای تشویق و تحسین وی، چشمهایش را بوسید. سپس حضرت به زینب (علیها السلام) که در طرف چپ نشسته بود، توجه فرمود. زینب (علیها السلام) عرض کرد: پدر جان! آیا ما را دوست داری؟ حضرت فرمود: بلی! فرزندان ما پاره های جگر ما هستند. زینب (علیها السلام) گفت: دو محبت در دل مردان با ایمان نمی گنجد. خدا و حب اولاد. ناچار باید گفت حب به مادر شفقت و مهربانی است و محبت خالص، مخصوص ذات لایزال الهی است. حضرت (علیه السلام) با شنیدن این حرف به آن دو، مهر و عطوفت بیشتری می فرمود و آنان را تحسین و تمجید می کرد. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: پدری که با نگاه محبت آمیز خود فرزند خویش را مسرور می کند، خداوند به او اجر آزاد کردن بنده ای را عنایت می فرماید(2450).