گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

اثر لقمه در نطفه

در روایات آمده است که پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) از طرف خدای متعال مأموریت یافت تا چهل روز از خدیجه دوری کند، آن حضرت عمار یاسر را فرستاد تا خدیجه را از نگرانی درآورد، به همین منظور فرمود: به خدیجه بگو اگر من منزل نمی آیم نه به خاطر این است که از تو ناراحت باشم، بلکه به خاطر مأموریتی است که از جانب حق به من ارسال شده است. آن حضرت در طول آن ایام روزه می گرفت و شب ها را به عبادت می پرداخت.
روز چهلم که حضرت می خواست افطار کند، جبرئیل نازل شد و عرض کرد: خدای متعال می فرماید: امروز را از غذاهای دنیا افطار مکن! به همین منظور سفره ای از غذای بهشتی گسترده شد و حضرت از آن غذا افطار کرد. با توجه به اینکه حضرت هر شب موقع افطار در منزل را باز می گذاشت تا فقیران و گرسنگان نیز با حضرت هم غذا شوند؛ اما آن شب حضرت به امیرمؤمنان (علیه السلام) دستور داد تا در منزل را ببندد، چرا که این غذا فقط و فقط مخصوص وجود نازنین او بود. حضرت (صلی الله علیه و آله و سلم) افطار کرد و باقیمانده غذا بالا رفت. همین که حضرت خواست برای نماز آماده شود، جبرئیل عرض کرد: خدای متعال می فرماید: بر خدیجه وارد شو! حضرت (صلی الله علیه و آله و سلم) بر خدیجه (علیها السلام) وارد شد و این چنین نطفه برترین زن دو عالم بسته شد. حضرت خدیجه می گوید: همان شب بود که نور زهرا (علیها السلام) را در وجود خودم احساس کردم(2362).

لقمه و دین

ابوالاسود دوئلی یکی از یاران باوفای امیرمؤمنان (علیه السلام) است، وی علم نحو را از امیرمؤمنان (علیه السلام) فرا گرفت و نقطه گذاری و اعراب قرآن را برای اولین بار انجام داد. او دختری دارد که در سن کودکی است، معاویه بن ابی سفیان مقداری عسل برای ابوالاسود فرستاد، دخترک بدون اطلاع از اینکه عسلها از کیست و مقصود فرستنده چیست، مقداری از آن را خورد. هنگامی که از قصد و نیت معاویه آگاه شد، آنچه را خورده بود بالا آورد و سپس این شعار را انشا نمود:
ابالشهد المزعفر یا بن هندی نبیع علیک احسابا و دینا
معاذ الله! کیف یکون هذا و مولانا امیر المؤمنینا
ای پسر هند! آیا فکر می کنی ما در مقابل عسل های زعفرانی تو، دین و ایمان خود را می فروشیم؟ هرگز! چطور چنین چیزی ممکن باشد در حالیکه مولای ما امیرمؤمنان (علیه السلام) است.(2363)

حرام خوری و قتل امام!

از نظر فرهنگ غنی اسلام، یکی از امور مهمی که بسیار مورد تأکید قرار گرفته شده است، مسئله خوراک و لقمه ای است که انسان از آن استفاده می کند. یک جنبه آن جنبه تربیتی آن است که باید برای حفظ آثار آن بر تربیت فرزندان دقت نمود. اما این کافی نیست و باید هر انسانی در این مورد دقت کند. چرا که لقمه حرام در طول زندگی در وجود انسان اثر مخربی به بار خواهد آورد که گاه غیر قابل جبران می شود. این یک حقیقت بسیار مهمی است که اگر انسان مواظب خوراک خود نباشد، آثار و پی آمدهای شوم و خطرناکی را به دنبال خواهد داشت که یکی از مهمترین آثار حرام خواری و لقمه ناپاک، عدم پذیرش حق و متأثر نشدن در برابر حق است. در آن هنگام قلب انسان چنان بسته می شود که حتی کلام خدای متعال نیز در آن تأثیر نخواهد داشت. کوتاه سخن اینکه آثار لمقه ناپاک در وجود انسان را نباید نادیده گرفت. مهمترین آثار خطرناک لقمه حرام و چهره های حرام خوارها را می توان در میدان کربلا مشاهده کرد.
وجود مبارک حضرت سیدالهشدا (علیه السلام) در کربلا، هنگامی که در برابر دشمنان قرار گرفت و برای اتمام حجت خواست خطبه ای بخواند و ضمن آن مردم را از عواقب شوم و خطرناک این جنگ آگاه کند، حرام خواری و لقمه حرام را تنها عامل عدم پذیرش حق دانسته و خطاب به لشکر کفر فرمود: فقد ملئت بطونکم من الحرام؛ شکم های شما از مال حرام پر شده است؟ و طبع علی قلوبکم و بر دلهای شما مهر شقاوت خورده است؛ ویلکم الا تنصتون الا تسمعون(2364) وای بر شما! آیا خاموش نمی شوید، آیا گوش فرا نمی دهید؟!(2365)