گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

قرآن محوری در سفارش امام علی (علیه السلام)

امام علی (علیه السلام) در روزهای خلافت خود به سال سی و پنج هجری قمری در مدینه ایراد سخنرانی نموده که در قسمتی از آن درباره ویژگی های قرآن، چنین فرمودند: آگاه باشید! همانا این قرآن پند دهنده ای است که نمی فریبد و هدایت کننده ای است که گمراه نمی سازد و سخنگویی است که هرگز دروغ نمی گوید. کسی با قرآن همنشین نشد مگر آنکه بر او افزود یا از او کاست. در هدایت او افزود و از کوردلی و گمراهی اش کاست. آگاه باشید! کسی با داشتن قرآن، نیازی ندارد و بدون قرآن، بی نیاز نخواهد بود. پس درمان خود را از قرآن بخواهید و در سختی ها از قرآن یاری بطلبید که در قرآن، درمان بزرگ ترین بیماری ها یعنی کفر و نفاق و سرکشی و گمراهی است. پس به وسیله قرآن خواسته های خود را از خدا بخواهید و با دوستی قرآن به خدا روی آورید و به وسیله قرآن از خلق خدا چیزی نخواهید. زیرا وسیله ای برای تقرب بندگان به خدا، بهتر از قرآن وجود ندارد. آگاه باشید که شفاعت قرآن پذیرفته شده و تصدیق می گردد. آن کس که در قیامت قرآن شفاعتش کند، بخشوده می شود و آن کس که قرآن از او شکایت کند، محکوم است.
در روز قیامت ندا دهنده ای بانگ می زند که: آگاه باشید امروز هر کسی گرفتار بذری است که کاشته و عملی است که انجام داده است، جز اعمال منطبق با قرآن! پس شما در شمار عمل کنندگان به قرآن باشید. از قرآن پیروی کنید و با قرآن، خدا را بشناسید و خویشتن را با قرآن اندرز دهید و رأی و نظر خود را برابر قرآن متهم کنید و خواسته های خود را با قرآن نادرست بشمارید(2276).

کاش به حفظ قرآن می پرداختم!

حکیم متأله و ربانی حضرت آیت الله حسن زاده آملی دام ظله، می فرماید: حقیقت امر این است که از همان ابتدا، عشق عجیبی به دیوان شعرا و نظم شعر هم داشتم. روی این ذوق، همان وقت، تمام دوبیتی های باباطاهر را حفظ بودم و تمام رباعیات خیام را و اکثر عزلیات حافظ را و همین طور دیگران را، و ای کاش از همان وقت کسی به من می گفت که آقا! به جای اینکه اینها را حفظ کنی، شروع کن به حفظ قرآن. و الآن این حسرت برای من به جا مانده است که این عشق و علاقه ای که به دواوین (دیوان های) شعرا داشتم، کاش در حفظ قرآن به کار می بردم.(2277)

اقبال لاهوری و انس با قرآن

علامه اقبال لاهوری دانشمند و متفکر معروف پاکستانی از آغاز عمر، قرآن را به آواز بلند قرائت می کرد. روزی هنگام تلاوت پدرش از پهلوی او گذشت و گفت: اقبال! روزی تو را نکته ای درباره قرآن خواهم گفت. چندی بعد هنگامی که اقبال مانند همیشه مشغول خواندن قرآن بود پدر گفت: قرآن را چنان بخوان که گویی از جانب خدا بر تو نازل می گردد. این سخن پر معنی در دلش تأثیر عمیقی گذاشت. اقبال، قرآن را همیشه با لحن جالب و دلکش قرائت می نمود و در آن حال گریه می کرد. حتی اوراق مصحف نیز از اشک های او، تر می شد. این نسخه قرآن در کتابخانه اسلامی کالج لاهور محفوظ می باشد. اقبال طی نامه ای به خواهرش نوشت: هنگامی که نگاهی به زندگی گذشته ام می کنم، بسیار متأسف می شوم که چرا قسمت عمده عمرم را در مطالعات فلسفه اروپا تلف کردم. خدا به من نیروی فکری اعطا کرده بود. اگر این نیرو در مطالعه و تحقیق علوم دینی صرف می شد، لااقل خدمتی به دین اسلام انجام می دادم. آخرین کتاب اقبال لاهوری، در حواشی قرآن مجید نام دارد که به زبان انگلیسی نگاشته است.(2278)