گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

چشم برای قرآن خواندن!

امام خمینی (رحمه الله) قبل از فرا رسیدن وقت هر نماز معمولاً قرآن تلاوت می کردند. بلکه در هر فرصتی که بین کارها فراغت داشتند، قرآن قرائت می کردند. روزانه هشت مرتبه قرآن می خواندند. امام (رحمه الله) ماهی یک مرتبه قرآن را تمام می کردند و در ماه رمضان سه دور قرآن را ختم می نمودند. همسر حاج احمد آقا می گویند: نجف که بودیم آقا چشمشان ناراحت شده بود. دکتر آمد و چشم ایشان را دید و گفت: شما چند روز قرآن نخوانید و استراحت کنید. امام یک دفعه خندیدند و گفتند: دکتر! من چشمم را برای قرآن خواندن می خواهم؛ چه فایده ای دارد اگر چشم داشته باشم و قرآن نخوانم؟ شما کاری کنید که من بتوانم قرآن بخوانم. حضرت امام (رحمه الله) به راستی با خدا و کلام او انس داشتند. بارها دیده می شد که در دقایقی قبل از آماده شدن سفره که معمولاً به بطالت می گذرد، ایشان به تلاوت قرآن می پرداختند.(2275)

قرآن محوری در سفارش امام علی (علیه السلام)

امام علی (علیه السلام) در روزهای خلافت خود به سال سی و پنج هجری قمری در مدینه ایراد سخنرانی نموده که در قسمتی از آن درباره ویژگی های قرآن، چنین فرمودند: آگاه باشید! همانا این قرآن پند دهنده ای است که نمی فریبد و هدایت کننده ای است که گمراه نمی سازد و سخنگویی است که هرگز دروغ نمی گوید. کسی با قرآن همنشین نشد مگر آنکه بر او افزود یا از او کاست. در هدایت او افزود و از کوردلی و گمراهی اش کاست. آگاه باشید! کسی با داشتن قرآن، نیازی ندارد و بدون قرآن، بی نیاز نخواهد بود. پس درمان خود را از قرآن بخواهید و در سختی ها از قرآن یاری بطلبید که در قرآن، درمان بزرگ ترین بیماری ها یعنی کفر و نفاق و سرکشی و گمراهی است. پس به وسیله قرآن خواسته های خود را از خدا بخواهید و با دوستی قرآن به خدا روی آورید و به وسیله قرآن از خلق خدا چیزی نخواهید. زیرا وسیله ای برای تقرب بندگان به خدا، بهتر از قرآن وجود ندارد. آگاه باشید که شفاعت قرآن پذیرفته شده و تصدیق می گردد. آن کس که در قیامت قرآن شفاعتش کند، بخشوده می شود و آن کس که قرآن از او شکایت کند، محکوم است.
در روز قیامت ندا دهنده ای بانگ می زند که: آگاه باشید امروز هر کسی گرفتار بذری است که کاشته و عملی است که انجام داده است، جز اعمال منطبق با قرآن! پس شما در شمار عمل کنندگان به قرآن باشید. از قرآن پیروی کنید و با قرآن، خدا را بشناسید و خویشتن را با قرآن اندرز دهید و رأی و نظر خود را برابر قرآن متهم کنید و خواسته های خود را با قرآن نادرست بشمارید(2276).

کاش به حفظ قرآن می پرداختم!

حکیم متأله و ربانی حضرت آیت الله حسن زاده آملی دام ظله، می فرماید: حقیقت امر این است که از همان ابتدا، عشق عجیبی به دیوان شعرا و نظم شعر هم داشتم. روی این ذوق، همان وقت، تمام دوبیتی های باباطاهر را حفظ بودم و تمام رباعیات خیام را و اکثر عزلیات حافظ را و همین طور دیگران را، و ای کاش از همان وقت کسی به من می گفت که آقا! به جای اینکه اینها را حفظ کنی، شروع کن به حفظ قرآن. و الآن این حسرت برای من به جا مانده است که این عشق و علاقه ای که به دواوین (دیوان های) شعرا داشتم، کاش در حفظ قرآن به کار می بردم.(2277)