گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

آداب شنیدن قرآن

یکی از علمای اصفهانی می گفت: با جمعی در مسافرت حج بودیم، در مدینه یک نفر از ما فوت کرد، پس از دفن، مجلس ختمی برایش گرفتیم و یکی از قراء اهل تسنن را دعوت کردیم تا بیاید و قرآن بخواند. قاری به مجلس آمد و نشست، اما قرآن نمی خواند. به او گفتیم: قرآن بخوان! گفت: شما مشغول حرف زدن هستید و تا ساکت نشوید، قرآن نمی خوانم. همه ساکت شدیم، باز دیدیم که قرآن نمی خواند. گفت: طرز نشستن شما متناسب با مجلس قرآن نیست. همه دو زانو نشستیم، دیدم باز قرآن را شروع نمی کند، گفتیم: بخوان! گفت: هنوز مجلس برای قرائت قرآن مناسب نیست، زیرا در دست بعضی چای و سیگار است. چای و سیگار را که متوقف کردیم، قاری سنی آیه ای از قرآن را تلاوت کرده و مجلس را ترک کرد. آیه ای که تلاوت کرد، این بود: و اذا قرءالقرآن فاستمعوا له و أنصتوا لعلکم ترحمون؛(2273) هنگامی که قرآن خوانده می شود، گوش فرا دهید و خاموش باشید، شاید مشمول رحمت خدا واقع شوید(2274).

چشم برای قرآن خواندن!

امام خمینی (رحمه الله) قبل از فرا رسیدن وقت هر نماز معمولاً قرآن تلاوت می کردند. بلکه در هر فرصتی که بین کارها فراغت داشتند، قرآن قرائت می کردند. روزانه هشت مرتبه قرآن می خواندند. امام (رحمه الله) ماهی یک مرتبه قرآن را تمام می کردند و در ماه رمضان سه دور قرآن را ختم می نمودند. همسر حاج احمد آقا می گویند: نجف که بودیم آقا چشمشان ناراحت شده بود. دکتر آمد و چشم ایشان را دید و گفت: شما چند روز قرآن نخوانید و استراحت کنید. امام یک دفعه خندیدند و گفتند: دکتر! من چشمم را برای قرآن خواندن می خواهم؛ چه فایده ای دارد اگر چشم داشته باشم و قرآن نخوانم؟ شما کاری کنید که من بتوانم قرآن بخوانم. حضرت امام (رحمه الله) به راستی با خدا و کلام او انس داشتند. بارها دیده می شد که در دقایقی قبل از آماده شدن سفره که معمولاً به بطالت می گذرد، ایشان به تلاوت قرآن می پرداختند.(2275)

قرآن محوری در سفارش امام علی (علیه السلام)

امام علی (علیه السلام) در روزهای خلافت خود به سال سی و پنج هجری قمری در مدینه ایراد سخنرانی نموده که در قسمتی از آن درباره ویژگی های قرآن، چنین فرمودند: آگاه باشید! همانا این قرآن پند دهنده ای است که نمی فریبد و هدایت کننده ای است که گمراه نمی سازد و سخنگویی است که هرگز دروغ نمی گوید. کسی با قرآن همنشین نشد مگر آنکه بر او افزود یا از او کاست. در هدایت او افزود و از کوردلی و گمراهی اش کاست. آگاه باشید! کسی با داشتن قرآن، نیازی ندارد و بدون قرآن، بی نیاز نخواهد بود. پس درمان خود را از قرآن بخواهید و در سختی ها از قرآن یاری بطلبید که در قرآن، درمان بزرگ ترین بیماری ها یعنی کفر و نفاق و سرکشی و گمراهی است. پس به وسیله قرآن خواسته های خود را از خدا بخواهید و با دوستی قرآن به خدا روی آورید و به وسیله قرآن از خلق خدا چیزی نخواهید. زیرا وسیله ای برای تقرب بندگان به خدا، بهتر از قرآن وجود ندارد. آگاه باشید که شفاعت قرآن پذیرفته شده و تصدیق می گردد. آن کس که در قیامت قرآن شفاعتش کند، بخشوده می شود و آن کس که قرآن از او شکایت کند، محکوم است.
در روز قیامت ندا دهنده ای بانگ می زند که: آگاه باشید امروز هر کسی گرفتار بذری است که کاشته و عملی است که انجام داده است، جز اعمال منطبق با قرآن! پس شما در شمار عمل کنندگان به قرآن باشید. از قرآن پیروی کنید و با قرآن، خدا را بشناسید و خویشتن را با قرآن اندرز دهید و رأی و نظر خود را برابر قرآن متهم کنید و خواسته های خود را با قرآن نادرست بشمارید(2276).