گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

داستانها

آداب شنیدن قرآن

یکی از علمای اصفهانی می گفت: با جمعی در مسافرت حج بودیم، در مدینه یک نفر از ما فوت کرد، پس از دفن، مجلس ختمی برایش گرفتیم و یکی از قراء اهل تسنن را دعوت کردیم تا بیاید و قرآن بخواند. قاری به مجلس آمد و نشست، اما قرآن نمی خواند. به او گفتیم: قرآن بخوان! گفت: شما مشغول حرف زدن هستید و تا ساکت نشوید، قرآن نمی خوانم. همه ساکت شدیم، باز دیدیم که قرآن نمی خواند. گفت: طرز نشستن شما متناسب با مجلس قرآن نیست. همه دو زانو نشستیم، دیدم باز قرآن را شروع نمی کند، گفتیم: بخوان! گفت: هنوز مجلس برای قرائت قرآن مناسب نیست، زیرا در دست بعضی چای و سیگار است. چای و سیگار را که متوقف کردیم، قاری سنی آیه ای از قرآن را تلاوت کرده و مجلس را ترک کرد. آیه ای که تلاوت کرد، این بود: و اذا قرءالقرآن فاستمعوا له و أنصتوا لعلکم ترحمون؛(2273) هنگامی که قرآن خوانده می شود، گوش فرا دهید و خاموش باشید، شاید مشمول رحمت خدا واقع شوید(2274).

چشم برای قرآن خواندن!

امام خمینی (رحمه الله) قبل از فرا رسیدن وقت هر نماز معمولاً قرآن تلاوت می کردند. بلکه در هر فرصتی که بین کارها فراغت داشتند، قرآن قرائت می کردند. روزانه هشت مرتبه قرآن می خواندند. امام (رحمه الله) ماهی یک مرتبه قرآن را تمام می کردند و در ماه رمضان سه دور قرآن را ختم می نمودند. همسر حاج احمد آقا می گویند: نجف که بودیم آقا چشمشان ناراحت شده بود. دکتر آمد و چشم ایشان را دید و گفت: شما چند روز قرآن نخوانید و استراحت کنید. امام یک دفعه خندیدند و گفتند: دکتر! من چشمم را برای قرآن خواندن می خواهم؛ چه فایده ای دارد اگر چشم داشته باشم و قرآن نخوانم؟ شما کاری کنید که من بتوانم قرآن بخوانم. حضرت امام (رحمه الله) به راستی با خدا و کلام او انس داشتند. بارها دیده می شد که در دقایقی قبل از آماده شدن سفره که معمولاً به بطالت می گذرد، ایشان به تلاوت قرآن می پرداختند.(2275)