گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

مادر شیاطین

شیخی بالای منبر گفت اگر کسی بخواهد در راه خدا یک دینار صدقه دهد، هفتصد شیطان او را وسوسه کرده از آن کار بازش می دارند. شخصی از میان جمع برخاست و گفت: هم اکنون من می روم در راه خدا صدقه می دهم تا ببینم چگونه شیاطین مرا مانع خواهند شد. سپس به خانه رفت و در انبار را گشود و مقداری گندم بیرون آورد که میان فقرا تقسیم کند. زنش پیش دوید که: ای مرد در این سال نایابی چه می کنی و گندم را کجا می بری که بچه ها گرسنه خواهند ماند و... . آن قدر از این سخنان گفت تا مرد را پشیمان ساخت. پس دوباره به مسجد باز گشت. یارانش ماجرا را از او پرسیدند، گفت: من هفصد شیطان ندانم ولی مادر شیاطین نگذاشت تا من صدقه دهم!(2030)

از ابواب خیر

معاذ بن جبل گوید: در جنگ تبوک، بر اثر گرمای شدید، مردم هر یک به گوشه ای می رفتند. من که در کنار پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بودم به حضرتش نزدیکتر شدم و عرضه داشتم: ای رسول خدا! مرا به کاری راهنمایی فرما که به بهشتم رساند و از دوزخم وارهاند. حضرت فرمود: از چیزی بزرگ پرسیدی ولی در عین حال اگر خدا بخواهد هر دشواری را آسان خواهد کرد. ای معاذ! خدای را بپرست و هیچ چیز را شریک او قرار مده، نماز را به پای دار و زکات واجب را بپرداز و ماه رمضان، روزه بدار. اینک اگر بخواهی از ابواب خیر به تو خبر خواهم داد. عرضه داشتم: آری! ای پیامبر خدا! آنگاه فرمود: روز سپر باز دارنده از آتش دوزخ است و صدقه، معاصی را فرو می پوشد و شب زنده داری مرد، در عبادت پروردگار، موجب رضایت حضرت حق است. سپس حضرت این آیه شریفه را تلاوت فرمودند: تتجافی جنوبهم عن المضاجع یدعون ربهم خوفاً و طمعاً و مما رزقناهم ینفقون؛(2031) (مؤمنان) پهلوهایشان از بسترها در دل شب دور می شود (و به پا می خیزند و رو به درگاه خدا می آورند) و پروردگار خود را با بیم و امید می خوانند و از آنچه به آنان روزی داده ایم انفاق می کنند.(2032)

بوسه بر دست خدا

امام سجاد (علیه السلام) حضرت علی بن حسین (علیهما السلام)، هنگامی که به مستمندی صدقه می داد دست خود را می بوسید. شخصی از آن حضرت راز این بوسیدن را پرسید. امام (علیه السلام) در پاسخ فرمود: لانما تقع فی ید الله قبل ان تقع فی ید السائل؛ صدقه مؤمن قبل از آن که به دست فقیر و نیازمند برسد، به دست خدا می رسد. و از این رو من دستم را می بوسم آنگاه حضرت برای تعلیل گفته اش این آیه شریفه را قرائت نمود؛ ألم یعلموا أن الله هو یقبل التوبة عن عباده و یأخذ الصدقات و أن الله هو التواب الرحیم(2033)؛ آیا نمی دانستند که فقط خداوند توبه را از بندگانش می پذیرد و صدقات را از بندگانش می گیرد و همانا خداوند متعال توبه پذیر مهربان است.(2034)