گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

قبول لطف سخاوتمند

وءاتوا النساء صدقتهن نحلة فان طبن لکم عن شی ء منه نفسا فکلوه هنیئاً مریئاً؛(1835) و مهر زنان را (بطور کامل) بعنوان یک بدهی (یا عطیه،) به آنان بپردازید! (ولی) اگر آنها چیزی از آن را با رضایت خاطر به شما ببخشند، حلال و گوارا صرف کنید!

مذمت بخشش به طمع عوض

و لا تمنن تستکثر؛(1836) و منت مگذار و فزونی مطلب.

سخاوتمند بر خوردار از محبت الهی

لکیلا تأسوا علی ما فاتکم و لا تفرحوا بماءاتاهم و الله لا یحب کل مختال فخور الذین یبخلون و یأمرون الناس بالبخل و من یتول فان الله هو الغنی الحمید؛(1837) این بخاطر آن است که برای آنچه از دست داده اید تأسف نخورید، و به آنچه به شما داده است دلبسته و شادمان نباشید؛ و خداوند هیچ متکبر فخر فروشی را دوست ندارد! همانها که بخل می ورزند و مردم را به بخل دعوت می کنند؛ و هر کس (از این فرمان) روی گردان شود، (به خود زیان می رساند نه به خدا)، چرا که خداوند بی نیاز و شایسته ستایش است!