گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

پیوستگی یاد خدا

عن أبی عبد الله (علیه السلام) قال ما من شی ء الا و له حد ینتهی الیه الا الذکر فلیس له حد ینتهی الیه... و کان أبی (علیه السلام) کثیر الذکر لقد کنت أمشی معه و انه لیذکر الله و آکل معه الطعام و انه لیذکر الله ولقد کان یحدث القوم و ما یشغله ذلک عن ذکر الله؛(1523) همه چیز دارای مرز و پایان هستند که بدان منتهی می گردند، مگر ذکر خدا که حد و مرزی ندارد... همانا پدرم پیوسته به یاد خدا بود، با او گام بر می داشتم، خدا را یاد می کرد، با او غذا می خوردم، با یاد خدا بود. با مردم سخن می گفت ولی سخن گفتنش او را از یاد خدا مشغول نمی ساخت.

دو برائت با ذکر

قال رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) من أکثر ذکر الله عزوجل أحبه الله و من ذکر الله کثیراً کتبت له براءتان براءة من النار و براءة من النفاق؛(1524) پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: کسی که زیاد خدا را یاد کند، خداوند او را دوست می دارد. و هر کس خداوند را زیاد یاد کند، برای او دو برائت نوشته می شود: یک برائت از آتش جهنم و یکی هم از نفاق.

یاد خدا

الشیخ أبو الفتوح فی تفسیره، ان الله تعالی أنزل فی بعض کتبه المنزلة... أنا مع عبدی اذا ذکرنی فمن ذکرنی فی نفسه ذکرته فی نفسی و من ذکرنی فی ملا ذکرته فی ملا خیر منه؛(1525) خداوند متعال فرموده است: هرگاه بنده ام مرا یاد کند، من با اویم. بنابراین هر کس مرا در دل خود یاد کند، او را در نزد خود یاد می کنم؛ و هر کس مرا در میان گروهی یاد کند، او را در میان گروهی بهتر از آن یاد خواهم نمود.