گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

ذکر موجب توبه و توجه

والذین اذا فعلوا فاحشه أو ظلموا أنفسهم ذکروا الله فاستغفروالذنوبهم و من یغفر الذنوب الا الله ولم یصروا علی ما فعلوا و هم یعلمون أولئک جزاؤهم مغفره من ربهم و جنات تجری من تحتها الأنهار خالدین فیها و نعم أجر العملین؛(1518) و آنها که وقتی مرتکب عمل زشتی شوند، یا به خود ستم کنند، به یاد خدا می افتند؛ و برای گناهان خود، طلب آمرزش می کنند - و کیست جز خدا که گناهان را ببخشد؟ - و بر گناه، اصرار نمی ورزند، با اینکه می دانند. آنها پاداششان آمرزش پروردگار، و بهشتهایی است که از زیر درختانش، نهرها جاری است؛ جاودانه در آن میمانند؛ چه نیکو است پاداش اهل عمل!

روایات

نعمت مناجات

امام صادق (علیه السلام): أوحی الی داود (علیه السلام): بی فافرح و بذکری فتلذذ و بمناجاتی فتنعم؛(1519) خداوند به داود (علیه السلام) وحی فرمود به من شاد باش و با یاد من سرخوشی کن و از نعمت مناجات با من برخوردار شو!.