گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

خداوند توبه پذیر است

ثم أفیضوا من حیث أفاض الناس و استغفروالله ان الله غفور رحیم؛(1046) سپس از همان جا که مردم کوچ می کنند، (به سوی سرزمین منی) کوچ کنید! و از خداوند، آمرزش بطلبید، که خدا آمرزنده مهربان است!
الذین یظهرون منکم من نسائهم ما هن أمهتهم ان أمهتهم الا الائی ولدنهم انهم و انهم لیقولون منکراً من القول و زوراً و ان الله لعفو غفور؛(1047) کسانی که از شما نسبت به همسرانشان ظهار می کنند (و می گویند: أنت علی کظهر أمی تو نسبت به من بمنزله مادرم هستی)، آنان هرگز مادرانشان نیستند؛ مادرانشان تنها کسانی اند که آنها را! دنیا آورده اند! آنها سخنی زشت و باطل می گویند؛ و خداوند بخشنده و آمرزنده است!

توبه همراه با امید بخشش

قل یا عبادی الذین أسرفوا علی أنفسهم لا تقنطوا من رحمة الله ان الله یغفر الذنوب جمیعاً انه هو الغفور الرحیم؛(1048) بگو: ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده اید! از رحمت خداوند نومید نشوید که خدا همه گناهان را می آمرزد، زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است.

دعایی برای توبه

لا یکلف الله نفساً الا وسعها لها ما کسبت و علیها ما اکتسبت ربنا لا تواخذنا ان نسینا أو أخطانا ربنا و لا تحمل علینا اصراًکما حملته علی الذین من قبلنا ربنا و لا تحملنا ما لا طاقة لنا به واعف عنا و اغفر لنا و ارحمنا أنت مولات افانصرنا علی القوم الکفرین؛(1049) خداوند هیچ کس را، جز به اندازه تواناییش، تکلیف نمی کند. (انسان،) هر کار (نیکی) را انجام دهد، برای خود انجام داده؛ و هر کار (بدی) کند، به زیان خود کرده است. (مؤمنان می گویند:) پروردگارا! اگر ما فراموش یا خطا کردیم، ما را مواخذه مکن! پروردگارا! تکلیف سنگینی بر ما قرار مده، آن چنان که (به خاطر گناه و طغیان،) بر کسانی که پیش از ما بودند، قرار دادی! پروردگارا! آنچه طاق، تحمل آن را نداریم، بر ما مقرر مدار! و آثار گناه را از ما بشوی! ما را ببخش و در رحمت خود قرار ده! تو مولا و سر پرست مایی، پس ما را بر جمعیت کافران، پیروز گردان!