گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

ایمان و تمسخر

نبوده است او دلش زایمان و دین پر به آیات خدا کرد او تمسخر

از صفات مؤمن

به وقت امانت بود بس امین به یادش بود ذکر حی مبین
نباشد چنان تا تمسخر کند ز خنده دل دیگران پر کند

نکات

نباید به بهانه و عنوان آزادی بیان، سعه صدر، تسامح، خوش اخلاقی، مدارا، حیا، مردم داری، و امثال اینها، در مقابل تمسخر سکوت کرد.
از تمسخر دشمنان، سستی به خود راه ندهیم که پیامبران نیز مورد تمسخر آنها قرار می گرفتند. وقتی حضرت نوح مشغول ساختن کشتی شد، یکی می گفت: پیامبریش نگرفت، دست به نجاری زد. دیگری می گفت: در وسط خشکی کشتی می سازی، دریا از کجا خواهی آورد؟
کارهای حکیمانه نباید به خاطر تمسخر گروهی تعطیل شود.
نتیجه تمسخر حق در دنیا، تحقیر خویش در قیامت است.
خنده و تمسخر نشانه پوکی و سبک سری و هوچی گری مخالفان است.
مهم ترین عامل بدبختی، مغرور شدن به دنیا و تمسخر و تشکیک است.
مسخره کردن، کار افراد جاهل و بی خرد است.
مسخره کردن تهیدستان، شیوه دائمی اهل دنیاست.
مسخره کنندگان، عاقبت ذلیل می شوند و استهزا، دامن خودشان را می گیرد.
از حربه های دشمن، عوام فریبی، سبک شمردن و مسخره نمودن حق است.
مسخره کردن، کار منافقان است. خود کمک نمی کنند، کمک های دیگران را نیز زیر سؤال می برند.
دشمنی که منطق و برهان ندارد، دست به مسخره و استهزا می زند.
دیگران را مسخره نکنیم که خود گرفتار می شویم.
کیفر کسی که با مسخره توهین می کند، غذاب مهین (خوار کننده) است.
چون در مسخره اهانت است، کیفر مسخره کنندگان نیز عذاب خوار کننده است.
تمسخر، تلاش منافقین و عقب مانده هاست. نیش زدن، زهر ریختن، مسخره کردن و اهانت نمودن، یکی از وسائل انتقام جوئی است. در صدر اسلام منافقین تا جایی که توانستند آشکارا مسلمین را به باد تمسخر گرفتند. در مواقعی که حضوراً جرأت تمسخر نداشتند، در پنهانی، موقعی که گرد هم جمع می شدند، برای قانع کردن خود و جبران شکست ها و رسوایی های خویش می گفتند: ما مسلمین را مسخره می کنیم و اذا لقوا الذین امنوا قالوا آمنا و اذا خلوا الی شیاطینهم قالوا انا معکم انما نحن مستهزون(693).