گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

مسخره نمودن باعث نسیان ذکر الهی

فاتخذتموهم سخریاً حتی أنسوکم ذکری و کنتم منهم تضحکون؛(669) اما شما آنها را به باد مسخره گرفتید تا شما را از یاد من غافل کردند؛ و شما به آنان می خندیدید!

تمسخر و بی اعتنایی به دین باعث سقوط ابدی

و ذرالذین اتخذوا دینهم لعباً و لهواً و غرتهم الحیوة الدنیا و ذکر به أن تبسل نفس بما کسبت لیس لها من دون الله ولی و لا شفیع و ان تعدل کل عدل لا یؤخذ منها أولئک الذین أبسلوا بما کسبوا لهم شراب من حمیم و عذاب ألیم بما کانوا یکفرون؛(670) و رها کن کسانی را که آیین (فطری) خود را به بازی و سرگرمی گرفتند، و زندگی دنیا آنها را مغرور ساخته، و با این (قرآن) به آنها یاد آوری نما، تا گرفتار (عواقب شوم) اعمال خود نشوند! (و در قیامت) جز خدا نه یاوری دارند، و نه شفاعت کننده ای! و (چنین کسی) هر گونه عوضی بپردازد، از او پذیرفته نخواهد شد؛ آنها کسانی هستند که گرفتار اعمالی شده اند که خود انجام داده اند؛ نوشابه ای از آب سوزان برای آنهاست؛ و عذاب دردناکی بخاطر اینکه کفر می ورزیدند (و آیات الهی را انکار) می کردند.

تمسخر گناه و ظلم است

یأیهاالذین ءامنوا لا یسخر قوم من قوم عسی أن یکونوا خیراً منهم و لا نساء من نساء عسی أن یکن خیراً منهن و لا تلمزواأنفسکم و لا تنابزوا بالألقاب بئس الاسم الفسوق بعد الایمن و من لم یتب فأولئک هم الظلمون؛(671) ای کسانی که ایمان آورده اید! نباید گروهی از مردان شما گروه دیگر را مسخره کنند، شاید آنها از اینها بهتر باشند؛ و نه زنانی زنان دیگر را، شاید آنان بهتر از اینان باشند؛ و یکدیگر را مورد طعن و عیبجویی قرار ندهید و باالقاب زشت و ناپسند یکدیگر را یاد نکنید، بسیار بد است که بر کسی پس از ایمان نام کفر آمیز بگذارید؛ و آنها که توبه نکنند، ظالم و ستمگرند!