گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

رستگاری در سایه دوری از بخل و حسد

و الذین تبوء والدار و الایمن من قبلهم یحبون من هاجر الیهم و لا یجدون فی صدور هم جاجه مما أوتوا و یؤثرون علی أنفسهم و لو کان بهم خصاصه و من یوق شح نفسه فأولئک هم المفلحون؛(577) و برای کسانی است که در این سرا [سرزمین مدینه ] و در سرای ایمان پیش از مهاجران مسکن گزیدند و کسانی را که به سویشان هجرت کنند دوست می دارند، و در دل خود نیازی به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمی کنند و آنها را از خود مقدم می دارند هر چند خودشان بسیار نیازمند باشند؛ کسانی که از بخل و حرص نفس خویش باز داشته شده اند رستگارانند!

بخل در انفاق، مایه خسارت خود انسان

هأنتم هؤلاء تدعون لتنفقوا فی سبیل الله فمنکم من یبخل و من یبخل فانما یبخل عن نفسه و الله الغنی و أنتم الفقراء و ان تتولوا یستبدل قوماً غیرکم ثم لا یکونوا أمثلکم؛(578) آری، شما همان گروهی هستید که برای انفاق در راه خدا دعوت می شوید، بعضی از شما بخل می ورزند؛ و هر کس بخل ورزد، نسبت به خود بخل کرده است؛ و خداوند بی نیاز است و شما همه نیازمندید؛ و هر گاه سرپیچی کنید، خداوند گروه دیگری را جای شما می آورد پس آنها مانند شما نخواهند بود (و سخاوتمندانه در راه خدا انفاق می کنند.)

انسان بخیل و ممسک

قل لو أنتم تملکون خزائن رحمة ربی اذاً لأمسکتم خشیه الانفاق و کان الانسن قتوراً؛(579) بگو: اگر شما مالک خزائن رحمت پروردگار من بودید. در آن صورت، (بخاطر تنگ نظری) امساک می کردید، مبادا انفاق، مایه تنگدستی شما شود و انسان تنگ نظر است!